อวิ๋นอี้ฟานหยิบกระดาษข้อสอบขึ้นมาดูซํ้าไปซํ้ามาหลายสิบครั้งด้วยความไม่อยากเชื่อ บนกระดาษมีตัวเลข 27 เขียนเอาไว้อย่างชัดเจน“27 คะแนนเหรอ”เขามองเด็กสาวตัวเล็กที่นั่งอยู่ตรงหน้าด้วยความปวดใจตาโตๆ ของเธอกระพริบปริบๆ ผิวขาวราวหิมะแดงระเรื่อ คล้ายกับตระหนักได้ว่านี่ไม่ใช่เรื่องที่ดีสักเท่าไหร่นัก“หนูไม่ได้ตั้งใจ”“ถ้าเธอตั้งใจมันก็คงออกมาดีแล้วล่ะ !”อวิ๋นเฉียวหลุดหัวเราะออกมา น้องสาวที่สอบได้ 27 คะแนน ทำให้เขาเกิดความรู้สึกที่เหนือกว่าขึ้นมา“27 คะแนน เธอทำได้ยังไง”แม้อวิ๋นตั่วจะอายุยังน้อย แต่เธอก็ฟังนํ้าเสียงที่ยินดีในความโชคร้ายของพี่ชายออก ดังนั้นเธอจึงจ้องพี่ชายเขม็งอวี๋ชูยินช่วยพูดกู้หน้าให้ลูกสาว “27 คะแนนก็ 27 คะแนนแหละนะถึงอย่างไรครอบครัวของเราก็ไม่ได้อยากให้ลูกเรียนได้โดดเด่นกว่าใครอะไรนักหนาอยู่แล้ว”ถึงแม้จะพูดแบบนั้น แต่เธอยังเด็กอยู่แท้ๆ สอบได้ 27 คะแนน มันดูไม่ค่อยสมเหตุสมผลเลยสักนิด“ถ้าอย่างนั้นเราก็หาครูสอนพิเศษให้ตั่วเอ๋อร์ดีไหม” อวิ๋นอี้ฟานแนะนำอวี๋ชูยินคัดค้านขึ้นมาอย่างทันที “ฉันไม่เห็นด้วยกับการให้ครูมาสอนพิเศษเด็กเลยสักนิด เรื่องเรียนมันเป็นเรื่องของที่โรงเรียน อยู่บ้านก็ควรจะได้ซึมซับความรักความอบอุ่นของครอบครัวสิ”อวิ๋นอี้ฟานรู้สึกว่าภรรยาพูดจามีเหตุผลแต่เหตุผลของอวี๋ชูยินนั้นก็เปลี่ยนแปลงได้เสมอ วันต่อมา เธอก็ตัดสินใจที่จะเชิญครูสอนพิเศษมาสอนให้อวิ๋นตั่ว สาเหตุก็เนื
