องออกไปนอกหน้ำต่ำงสะพำนข้ำมแม่น ้ำขนำดใหญ่ที่อยู่ภำยใต้แสงไฟให้ควำมรู้สึกที่สวยงำม แต่บรรยำกำศดีๆ แบบนี้กลับถูกท ำลำยลงด้วยเสียงเห่ำของซำฮำร่ำเพื่อป้องกันซำฮำร่ำเอำหัวออกนอกหน้ำต่ำง หร่วนอิงจึงลดกระจกลงได้แค่ครึ่งเดียว ซำฮำร่ำจึงยื่นหน้ำออกมำได้แค่นิดหน่อย มันเอำขำดันกระจกแต่ก็ไม่เป็นผล จึงส่งเสียงเห่ำออกมำแต่พอถูกหร่วนอิงดุก็เงียบลง“แมวเรำดีกว่ำเยอะเลย” แม่เจียวหย่วนพูดเสี่ยวโย่วจื่อก ำลังนึกถึงเหตุกำรณ์ที่เจิ้งทั่นเจำะห่วงยำงเด็กคนนั้นแล้วก็ยิ้มออกมำ พอถูกเจียวหย่วนถำมหนักๆ เข้ำถึงยอมเล่ำ“ท ำได้ดีมำก!” เจียวหย่วนตบมือพลำงพูดกับเจิ้งทั่นแม่เจียวหย่วนจ้องไปที่ลูกชำย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมำขบวนรถต่อแถวกันเรียงยำวโดยมีรถของพ่อแม่สงสงน ำพอข้ำมสะพำนไปหลังจำกที่ผ่ำนไปหนึ่งไฟแดง เจิ้งทั่นก็รู้สึกคุ้นๆ กับอำคำรที่อยู่รอบๆเมื่อรถลดควำมเร็วขับเข้ำลำนจอดรถแล้ว เจิ้งทั่นจึงเงยหน้ำขึ้นมอง โอ๊ะ นี่มันโรงแรมเซ่ำกวงของคุณชำยสำมไม่ใช่เหรอ?พ่อเจียวหย่วนท ำหน้ำแปลกๆ “บัตรใบนั้นในกระเป๋ำสตำงค์ผมยังไม่เคยได้ใช้เลย”แม่เจียวหย่วนรู้ว่ำสำมีหมำยถึงบัตรสมำชิกระดับแพลตตินั่มที่คุณชำยสำมได้ให้ไว้จึงตอบ “อืม” ออกมำ แล้วพูดด้วยท่ำทีนิ่งๆ ว่ำ “คุณไม่ได้เลี้ยงสักหน่อย จะเดือดร้อนท ำไม”“เปล่ำ แค่พูดเฉยๆ ปกติพวกเรำก็ไม่ได้ใช้อยู่แล้ว”“…คงต้องได้ใช้สักวันแหละ”หร่วนอิงไม่ได้พำซำฮำร่ำเข้ำไปในโรงแรม เพรำะที่โรงแรมมีจุ
