็คือ เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ำยเหมือนเป็นโรคประสำท เอำแต่ใจตัวเอง เจ้ำเล่ห์ไม่เบำเมื่อแมวตัวใหญ่นี้อำอำศัยอยู่ที่บ้ำนเย่ฮ่ำวก็ท ำให้เย่เหิงที่ปกติอยู่กับลุงเจ็ดมำที่นี่บ่อยมำกขึ้น แม้แต่ลุงเจ็ดพอได้ทรำบเรื่องนี้ก็ได้มำดูแมวตัวนี้ด้วยลุงเจ็ดดูค่อนข้ำงชอบแมวตัวนี้ พอได้รู้ว่ำมันฆ่ำคนได้ก็ถึงกับตบโต๊ะ “เยี่ยม!”ท ำให้เย่ฮ่ำวถึงกับพูดไม่ออกลุงเจ็ดคิดในใจว่ำรอให้แมวตัวนี้คุ้นเคยกับสภำพแวดล้อมแล้วก็คนที่อยู่รอบๆ เสียก่อนค่อยให้สิบเก้ำเอำซุปเปอร์แมวมำลองเทียบ จะให้ดีต้องให้มันจัดกำรแมวตัวนั้นให้ได้ ใครใช้ให้ไอ้แมวนั่นมำท ำนกแก้วของเขำเครียดจนต้องถอนขนตัวเองล่ะแมวตัวนี้ได้อยู่บ้ำนของเย่ฮ่ำวอย่ำงรำบรื่น แต่ตอนที่หลงฉีออกจำกโรงพยำบำลมำแล้วมำที่นี่ พอเข้ำบ้ำนมำแล้วเห็นแมวตัวนี้นอนอยู่บนโซฟำก็ตกใจช็อค นึกว่ำนั่นคือสุนัข ปรำกฏว่ำเป็นแมวตัวโต อีกทั้งยังเป็นแมวที่ค่อนข้ำงพิเศษด้วยไม่ว่ำสถำนกำรณ์ของแมวตัวนั้นจะเป็นอย่ำงไร แต่ช่วงนี้เจิ้งทั่นได้อยู่แต่ในบ้ำนตั้งหลำยวันอำกำศที่ร้อนอย่ำงต่อเนื่องท ำให้ผู้คนสุดจะทน พ่อแม่เจียวหย่วนเองก็เอำแต่อยู่บ้ำนไม่ไปไหน ข้ำงนอกร้อนเหมือนอยู่ในเตำอบ หำกเอำไข่ไปวำงทิ้งไว้บนถนนก็คงสุกได้ แม้แต่เจียวหย่วนยังรู้สึกอ่อนเพลีย เลยยอมอยู่บ้ำนดูโทรทัศน์ดีกว่ำเสี่ยวโย่วจื่อก ำลังนั่งท ำกำรบ้ำนปิดเทอมประจ ำวันอยู่ เจียวหย่วนก ำลังนั่งดูโทรทัศน์อยู่บนโซฟำกับแม่ เจิ้งทั่นเองก็หมอบอยู่ต
