ย่ำงก็กลับสู่สภำพเดิมแต่สิ่งเหล่ำนี้ไม่ได้มีผลอะไรเจิ้งทั่นพบว่ำตรงบริเวณที่เกิดเสียงเมื่อครู่มีคนคนหนึ่งนอนอยู่เขำสูดลมหำยใจเข้ำลึกๆ เพื่อให้จิตใจสงบ เวลำแบบนี้จะลนลำนไม่ได้เขำรวบรวมควำมกล้ำแล้วเดินเข้ำไปวนรอบคนคนนั้น แล้วก็พบว่ำตรงหัวมุมก ำแพงมีรอยเลือด น่ำจะมีคนมำหลบอยู่ที่นี่สักพัก รอยเลือดยังไม่แห้งดี คงเพิ่งเกิดขึ้นไม่นำนแต่…หลังจำกที่เจิ้งทั่นดมรอยเลือดนั้นกับดมกลิ่นบนก ำแพงแล้วเขำก็รู้สึกคุ้นๆ กับกลิ่นของคนที่บำดเจ็บนั่นเขำนึกๆ ดู ก่อนอื่นตัดคนที่อยู่ในมหำวิทยำลัยทิ้ง จำกนั้นก็นึกถึงคนที่ไม่ค่อยได้เจอ ไม่ใช่เสี่ยวกัว ไม่ใช่เว่ยเหลิง ไม่ใช่อำจินไม่ใช่…เย่ฮ่ำว…เย่ฮ่ำว!ใช่ นั่นแหล่ะ!เวรแล้ว นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย!เย่ฮ่ำวจะมำถึงจุดนี้ได้ยังไง? ถูกคนท ำร้ำย?ก่อนหน้ำก็พีนัท ตอนนี้มำเย่ฮ่ำว เจิ้งทั่นรู้สึกว่ำวันนี้ดวงดีจับใจจริงๆในเมื่อตอนนี้เขำรู้แล้วว่ำคนที่บำดเจ็บคือเย่ฮ่ำว ประกอบกับไม่รู้จะไปตำมหำพีนัทที่ไหน เพรำะตึกนี้แต่ละชั้นก็กว้ำงมำกเขำจึงเดินตำมกลิ่นของเย่ฮ่ำวไปเย่ฮ่ำวได้รับบำดเจ็บ ไม่รู้ว่ำหนักขนำดไหน ผ่ำนไปอีกระยะหนึ่งเจิ้งทั่นก็เจอรอยเลือดอีกเล็กน้อย แต่รอยเลือดกับกลิ่นที่หลงเหลืออยู่ก็เพียงพอที่จะท ำให้เขำตำมหำเย่ฮ่ำวเจอได้เพียงแต่ว่ำขณะที่เจิ้งทั่นก ำลังหำอยู่นั้น เขำก็ได้กลิ่นเหงื่อของคนแปลกหน้ำด้วย ใบหูของเขำขยับ เขำตั้งใจฟังฝีเท้ำที่เบำเสียจนมนุษย์ไม่น่ำจะได้ยิ
