ครั้งนี้เจิ้งทั่นไม่ได้เดินเข้ำหอกลำงคืนอย่ำงองอำจ แต่ถูกเว่ยเหลิงยัดใส่กระเป๋ำพำเข้ำไปพอไปถึงห้องที่อยู่ชั้นสำม เว่ยเหลิงถึงให้เจิ้งทั่นออกมำครั้งนี้ไม่ใช่ห้องเดียวกับครำวที่แล้วที่ใช้ดื่มไวน์ร้องคำรำโอเกะ มีพื้นที่ว่ำงมำกกว่ำ ภำยในตกแต่งในแบบเฉพำะ มี ‘อุปกรณ์’มำกมำยภำยในห้องนอกจำกจะมีเย่ฮ่ำว หลงฉี เป้ำจื่อที่ครำวก่อนเจอกันแล้ว ยังมีเด็กหนุ่มที่อำยุรำวยี่สิบห้ำยี่สิบหกปีอีกคนหนึ่งท่ำทำงธรรมดำไม่ได้ดูดีเหมือนหลงฉี และก็ไม่ได้ดูแข็งแรงเหมือนเป้ำจื่อ ให้ควำมรู้สึกที่ไม่มีอะไรเป็นพิเศษแต่มำอยู่ที่นี่ได้คงไม่ใช่คนธรรมดำแน่นอนเย่ฮ่ำวพอเห็นเว่ยเหลิงพำแมวเข้ำมำก็ยกมือขึ้นเป็นสัญญำณว่ำให้รอก่อน จำกนั้นจึงเดินเข้ำไปในห้องเล็กๆ กับเป้ำจื่อ ที่นั่นคือที่ท ำงำนชั่วครำวส ำหรับวำงแผนภำยในห้องใหญ่นั้นหลงฉีก ำลังนั่งฟังเด็กหนุ่มคนนั้นพูดอะไรบำงอย่ำง เจิ้งทั่นจึงหันไปมอง อีกฝ่ำยก ำลังถือเส้นลวดทรำนซิสเตอร์ และอุปกรณ์อื่นๆ เจิ้งทั่นไม่เข้ำใจเรื่องพวกนี้ จึงดูไม่ออกว่ำท ำอะไรกัน และฟังไม่เข้ำใจในสิ่งที่ทั้งสองคนก ำลังคุยกันด้วยเด็กหนุ่มคนนั้นพูดประมำณว่ำ ‘ลัมมูสสมัยสงครมเวียดนำม’ ‘ลัมบัสสมัยยุค 80 ’ ซึ่งเจิ้งทั่นไม่เคยได้ยินมำก่อนเมื่อสงสัยมำกๆ เจิ้งทั่นจึงกระโดดออกจำกกระเป๋ำ แล้วเดินเข้ำไปยื่นหน้ำดูสองคนที่ก ำลังคุยอยู่พอรู้สึกว่ำเจิ้งทั่นเข้ำไปใกล้จึงหันมำมอง หลงฉีถอยหลังออกไปโดยอัตโนมัติ ส่วนเด็กห
