ขณะที่ไป๋หยำงก ำลังจ้องติวติวอยู่นั้น อยู่ๆ ก็มีเสียงเคำะประตูดังขึ้น“ใคร!” ไป๋หยำงตะโกนออกไปด้วยน ้ำเสียงที่ไม่ค่อยดี แฝงไปด้วยอำรมณ์โกรธที่มีต่อแมวเมื่อครู่พอเปิดประตูแล้วเห็นคนที่ยืนอยู่ ไป๋หยำงรู้สึกหน้ำเสียเล็กน้อย“อำจำรย์กู้เองเหรอครับ เชิญครับ!” ไป๋หยำงรีบเช็ดเก้ำอี้เพรำะแมวชอบขึ้นไปปีนเล่น ปกติถ้ำไม่มีใครมำเขำก็ไม่เช็ดเจิ้งทั่นออกมำจำกถุงที่แม่เจียวหย่วนถือ แล้วมองไปรอบๆก็พบกับแมวที่ก ำลังยืนอยู่บนโต๊ะ“เอ๊ะ นี่แมวอำจำรย์กู้เหรอครับ” ไป๋หยำงยกน ้ำชำมำให้พลำงถำมขึ้น“ใช่จ้ะ ชื่อชำร์โคล ก่อนหน้ำนี้มันถูกลักพำตัวไป เพิ่งมีคนพำกลับมำให้เมื่อไม่กี่วันนี้เอง” เพรำะแมวตัวเองกลับมำแล้วท ำให้ช่วงนี้แม่เจียวหย่วนยิ้มแย้มบ่อยขึ้น“อ้อ นี่เองเหรอชำร์โคล” ไป๋หยำงมองแมวด ำที่กระโดดขึ้นไปบนเก้ำอี้ นี่เหรอแมวด ำตัวที่หลีเสี่ยวเชี่ยนชมอยู่บ่อยๆเจิ้งทั่นรู้สึกได้ถึงสำยตำของไป๋หยำงที่จ้องมองมำ จึงหันไปไป๋หยำงพอสบตำกับแมวก็รู้สึกว่ำแมวตัวนี้ดูแปลกๆ อำจเป็นเพรำะเขำชินกับติวติวที่ซุกซน พอมำเจอแมวที่ดูสุขุมสำยตำเย็นชำแบบนี้จึงรู้สึกว่ำแปลกก็เป็นได้ คล้ำยกับว่ำที่นั่งอยู่ตรงหน้ำนี้ไม่ใช่แมว แต่เป็นคนแปลกหน้ำถ้ำให้เขำเลือกล่ะก็เขำยอมเลือกติวติวที่ซุกซนดีกว่ำ เวลำโกรธก็ส่งเสียงขู่ตักเตือนได้ แต่แมวด ำที่อยู่ตรงหน้ำนี้ เขำรู้สึกว่ำนิสัยไม่น่ำจะเข้ำกันได้ อยำกจะขู่ก็คงขู่ไม่ออกเจิ้งทั่นไม่สนใจไป๋หยำงอีกต
