่ำวๆ แล้วก็ขอตัวกลับพร้อมกับเจิ้งทั่นหลังจำกที่แขกกลับไปไป๋หยำงได้เอำเอกสำรขึ้นมำดู แล้ววำงเข้ำไปในลิ้นชักอย่ำงระมัดระวัง พลำงมองติวติวที่นั่งอยู่ตรงขอบโต๊ะ “เวลำมีแขกช่วยเป็นเจ้ำบ้ำนที่ดีหน่อยสิ!”“เมี้ยวววว~““ท ำไม มีปัญหำเหรอ”ไป๋หยำงหิ้วติวติวลงมำจำกโต๊ะ แล้วลงมือท ำงำนต่อ ต่อให้ติวติวปีนขึ้นมำนอนบนตัก เขำก็ไม่อุ้มมันลงไปอีกหลังจำกที่กลับถึงเขตที่พักแล้ว เจิ้งทั่นก็เห็นเว่ยเหลิงยืนอยู่หน้ำตึกจะว่ำไปเขำก็ไม่ได้เจอเว่ยเหลิงมำนำนมำกแล้ว นับตั้งแต่ที่เว่ยเหลิงย้ำยไปอยู่ที่บริษัทก็ไม่ค่อยได้เจอกัน จะมีแค่บำงครั้งที่เวลำเว่ยเหลิงคุยโทรศัพท์กับพ่อเจียวหย่วนก็จะถำมถึงเจิ้งทั่นบ้ำง“เอ๊ะ เสี่ยวเว่ย มำได้ยังไงเนี่ย มำแล้วท ำไมไม่โทรหำพี่ล่ะจะได้ไม่ต้องมำยืนรอนำน” แม่เจียวหย่วนพูดเว่ยเหลิงหัวเรำะ “ผมถำมลุงยำมแล้วครับ เขำบอกว่ำพี่พำชำร์โคลออกไปข้ำงนอกแล้ว ผมดูเวลำนี่ก็ใกล้เลิกเรียน เดี๋ยวพวกพี่คงกลับมำเลยไม่ได้โทรหำครับ” เว่ยเหลิงพูดพลำงมองเจิ้งทั่นที่ยืนรออยู่หน้ำประตู “ชำร์โคล ไม่เจอกันนำนเลยนะ!”เจิ้งทั่นเชิ่ดใบหูขึ้น ส่งเสียงร้องในล ำคอเป็นกำรทักทำยเล็กน้อย“เหมือนเดิมเลยนะ ไม่สนใจใคร เฮ้อ ว่ำจะพำไปเที่ยวสักหน่อย” เว่ยเหลิงพูดแม่เจียวหย่วนที่ก ำลังจะเปิดประตูกับเจิ้งทั่นที่ก ำลังรอเข้ำข้ำงในพอได้ยินเว่ยเหลิงพูดแบบนั้นจึงหันไปมองหน้ำ“เอ่อ เข้ำไปก่อนแล้วค่อยว่ำกันครับ” เว่ยเหลิงเอำมือจับหัวเข
