ิ้งทั่นไม่รู้ว่ำเด็กน้อยก ำลังท ำอะไร ทันใดนั้นเขำก็ได้ยินเสียงฝีเท้ำของคนขับรถตู้กับภรรยำที่ก ำลังเดินขึ้นมำ เขำจึงรีบหอบขนมกระโดดลงจำกหน้ำต่ำง แล้ววิ่งหนีไปหลังจำกอำบน ้ำเสร็จ แม่ของเด็กน้อยก็เอำหนังสือมำเปิดสอนลูกอีกครั้งค ำถำมช่วงแรกๆ เด็กน้อยตอบได้หมด สองสำมีภรรยำต่ำงก็พอใจ แต่ในตอนท้ำยเมื่อแม่เด็กถำมขึ้นว่ำ “แมวเหมียวเวลำเดินใช้กี่ขำจ๊ะ?” เด็กน้อยคิดสักพักก่อนตอบ“สอง…สี่…” ตอนแรกเด็กน้อยเตรียมจะตอบว่ำสอง แต่พอเห็นสีหน้ำของแม่ที่เปลี่ยนไปจึงเปลี่ยนเป็นสี่ แต่ก็รู้สึกเสียใจจึงร้องไห้ออกมำค ำถำมนี้มันยำกจริงๆ ตกลงว่ำใช้สองขำหรือสี่ขำกันล่ะ?เจิ้งทั่นไม่รู้ตัวเลยว่ำตัวเองได้น ำพำควำมยุ่งยำกมำให้เด็กน้อย เขำเฝ้ำหำโอกำสมำสองวันติด แต่ก็ไม่เจอโอกำสที่เหมำะๆชำวบ้ำนพวกนั้นหำกมีโทรศัพท์มือถือก็จะพกติดตัวตลอด เก็บซ่อนไว้อย่ำงดี คล้ำยกับกลัวว่ำจะมีคนมำขโมยไปแต่ก็จริง ในยุคนี้โทรศัพท์มือถือเป็นของรำคำแพง ไม่เหมือนอีกหลำยปีให้หลังที่ออกเกลื่อนไปหมด มันสร้ำงควำมล ำบำกให้กับเขำมำกตอนนี้สภำพจิตใจของลูกหมำทั้งสำมดีขึ้นมำก ช่วงกลำงวันเจิ้งทั่นจะปล่อยพวกมันออกมำเดินเล่นสักพัก พวกมันก็ไม่ได้ไปวิ่งเล่นที่ไหนไกล เขำนั่งมองพวกมันอยู่บนต้นไม้อันที่จริงถ้ำให้พวกมันอยู่แต่ในกรงได้จะดีมำก แต่ลูกหมำทั้งสำมต้องขับถ่ำย กำรลำกกรงไปท ำควำมสะอำดเป็นเรื่องที่ยุ่งยำก เขำท ำไปแล้วหนึ่งครั้ง และไม่อยำกจะท ำเป็นครั
