ึ่งพูดขึ้นพลำงเกำหัวบริเวณรอบๆ นี้มีร้ำนค้ำประปรำย หลังเลี้ยวตรงหัวมุมนอกจำกต้นไม้สองข้ำงทำงแล้วก็ไม่มีกระถำงดอกไม้อะไรอีก“หรือมันจะปีนขึ้นต้นไม้ไปแล้ว?” เด็กวัยรุ่นอีกคนพูดขึ้นพลำงมองต้นไม้ที่อยู่รอบๆคนที่ยิงเจิ้งทั่นเป็นคนแรกหลังจำกที่มองหำรอบๆ แล้ว จึงเดินมำทำงรถตู้เจิ้งทั่นขยับถอยหลังพลำงหดตัวลง พยำยำมซ่อนตัวเองให้ได้มำกที่สุดขณะที่เด็กวัยรุ่นพวกนั้นเข้ำใกล้รถเรื่อยๆ ก็มีคนๆ หนึ่งเดินมำที่ท้ำยรถ ซึ่งก็คือคนที่คุยกับคนขับรถเมื่อครู่ เขำยกมือขึ้นปิดประตูท้ำยรถลงมำปัง!ประตูท้ำยรถตู้ถูกปิดลงเจิ้งทั่น “……”เขำหันไปดูก็เห็นคนขับรถสูบบุหรี่หมดมวนก ำลังปิดหน้ำต่ำงรถ ควำมคิดที่จะกระโดดออกทำงหน้ำต่ำงเป็นอันต้องสลำยไปอะไรวะ!ท ำไมมันดวงซวยขนำดนี้!ต่อให้มีสำวสวยล้นฟ้ำสักกี่ร้อยคนก็ไม่พอเยียวยำสภำพจิตใจของเจิ้งทั่นในเวลำนี้ได้อยู่ๆ เขำก็รู้สึกอยำกร้องตะโกนออกมำดังๆ ว่ำ ‘แม่งเอ๊ยเปิดประตู!’แต่เสียงที่ตอบกลับมำคือเสียงเครื่องยนต์คล้ำยกับว่ำมีมือที่มองไม่เห็นได้มำผลักเขำออกไปยำมที่เขำก ำลังจะเข้ำใกล้เป้ำหมำยไม่สำมำรถขัดขืนอะไรได้เลยสองครั้งแล้วที่ก ำลังจะเข้ำใกล้เป้ำหมำย แต่ผลที่กลับมำก็เป็นแบบนี้ฟ้ำลิขิตเหรอ?เจิ้งทั่นไม่รู้คนขับรถเปิดเพลงเก่ำๆ ฟัง หลำยเพลงเจิ้งทั่นเคยได้ยิน‘นำยพล’ ร้อง บวกกับสภำพจิตใจของเขำในตอนนี้แล้ว ท ำให้เขำรู้สึกเหมือนอยำกวิ่งชนก ำแพงแต่ตรงนี้ไม่มีก ำแพง เจิ้งทั่นจึงเอำหัว
