เวลำเย็นณ เขตที่พักบุคลำกรฝั่งตะวันออกมหำวิทยำลัยฉู่หัวพ่อเจียวหย่วนยืนอยู่หน้ำบ้ำนพลำงยกมือขึ้นลูบใบหน้ำเพื่อเอำควำมเหนื่อยล้ำออกไป จำกนั้นจึงไขประตูเข้ำบ้ำนบนโซฟำที่อยู่ในห้องรับแขกยังคงว่ำงเปล่ำ ไม่มีแมวด ำที่นั่งจ้องโทรทัศน์อยู่ตรงนั้นอีกต่อไปหลังจำกได้ยินเสียงเปิดประตูบ้ำน เด็กทั้งสองก็แทบจะเปิดประตูออกมำพร้อมกัน แต่หลังจำกที่เห็นสีหน้ำพ่อเจียวหย่วนแล้วสำยตำก็สลดลงหนึ่งสัปดำห์แล้วที่ไม่มีข่ำวครำวเลยแก๊งค์ค้ำแมวและรังแมวทั้งหลำยที่อยู่ในเมืองฉู่หัวได้ถูกท ำลำยลง แต่ก็ยังไม่ได้ข้อมูลที่พวกเขำต้องกำรปัง!เด็กทั้งสองคนปิดประตูห้อง แล้วท ำกำรบ้ำนต่อตอนที่รู้ว่ำแมวในบ้ำนตัวเองหำยไปเด็กทั้งสองต่ำงก็ร้องไห้จนตำบวม ถึงจะผ่ำนไปแล้วหนึ่งสัปดำห์ แต่ตำก็ยังแดงๆ อยู่ รู้สึกจิตใจหดหู่“ยังไม่ได้ข่ำวครำวเหมือนเดิมเลยเหรอคะ?” แม่เจียวหย่วนถำมขึ้นด้วยสภำพจิตใจที่ไม่แพ้เด็กๆพ่อเจียวหย่วนส่ำยหัวโดยไม่พูดอะไรต่อ แต่ผ่ำนไปสักพักจึงพูดขึ้น “เว่ยเหลิงกับเพื่อนก ำลังช่วยกันตำมหำ ส่วนประธำนจ้ำวก็ได้ไหว้วำนเพื่อนๆ ให้ช่วยหำข่ำว คงจะมีอะไรคืบหน้ำเร็วๆนี้”พอพูดจบโทรศัพท์ที่อยู่ในห้องนอนก็ดังขึ้นพ่อเจียวหย่วนรีบลุกขึ้นไปรับ ส่วนเด็กทั้งสองคนก็เอำหูแนบประตู หวังว่ำจะได้ยินข่ำวดีแต่หลังจำกที่พ่อเจียวหย่วนรับโทรศัพท์แล้วก็ไม่ได้พูดอะไรมำก พูดอยู่สองประโยคด้วยเสียงทุ้มต ่ำ ไม่เหมือนคนที่มีท่ำทียินดีอะไรพอวำงสำยพ
