เจิ้งทั่นใช้เวลาอยู่กับเสี่ยวจัวจนกินอาหารเย็นแล้วถึงกลับเสี่ยวจัวส่งเจิ้งทั่นเดินออกจากเขตที่พัก พลางมองเขาเดินไปจนลับตาพอเดินออกมาแล้ว เจิ้งทั่นก็ไม่ได้รีบกลับบ้านทันที แต่ไปยังป่าที่อยู่ใกล้ๆ รั้วมหาวิทยาลัยเนื่องจากตรงป่าแถบนี้มีการก่อสร้างอยู่ใกล้ๆ จึงไม่ค่อยมีนักศึกษามาที่นี่ ตอนเย็นยิ่งไม่มีคนมาเจิ้งกระโดดเล่นอยู่ในป่า แล้วนั่งพักบนต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งเขาสูดหายใจเข้าลึกๆ“ง้าวววว——“ดูเหมือนจะไม่ถูก“เงี้ยวววว——“นี่ก็เหมือนจะยังไม่ถูกเจิ้งทั่นกำลังนึกถึงเสียงที่แมวสีขาวตัวนั้นร้อง แล้วออกเสียงอีกครั้ง“เมี้ยวววว——“นี่สิถึงจะถูก!หลังจากที่ลองอยู่หลายครั้ง เจิ้งทั่นจึงวิเคราะห์ถึงสาเหตุบางทีอาจเป็นเพราะก่อนหน้านี้เขาเลี่ยงที่จะส่งเสียงออกมาจนมันกลายเป็นนิสัย ตอนนี้พออยากจะร้องเสียงแมวออกมามันเลยแปร่งๆ เจิ้งทั่นไม่ได้หวังว่าตัวเองจะร้องได้อย่างแมวขาวตัวนั้นขอแค่ใกล้เคียงเป็นพอ แต่ตอนนี้เสียงที่เขาร้องออกมาอย่างกับผีร้องไห้!หืมผีร้องไห้เหรอ?เจิ้งทั่นหรี่ตาหลังจากที่กลายเป็นแมวแล้วเขาชอบทำท่าหรี่ตามาก แต่ตัวเขาก็ไม่ได้เอะใจถึงเรื่องนี้ เขาสะบัดหางไปมาพลางใช้ความคิดขณะที่กำลังคิดอยู่นั้น เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าวิ่งไวๆ มาทางนี้ไม่ต้องหันไปดูก็รู้ว่าเป็นเจ้าหลังดำของป้อมยาม เสียงเท้าที่วิ่งเตะใบไม้ไปด้วยได้ทำลายความสงบในป่าลงเจ้าหลังดำรีบวิ่งเข้ามา พลางดมซ้ายดมขวา จากนั้นก็วนรอบต้นไม้สองรอ
