ู้ว่าคือตัวไหน“ไม่ต้องสนใจหรอก ไม่มีใครกำหนดเสียหน่อยว่าหางของแมวต้องกระดกขึ้นตลอด อีกอย่างชาร์โคลของบ้านเราก็แสนรู้……เพียงแค่บางครั้งเอาแต่ใจไปหน่อย” พ่อเจียวหย่วนพูดพอฉี่เสร็จเจิ้งทั่นก็ไม่รู้สึกง่วงแล้ว เขากระโดดขึ้นไปบนขอบหน้าต่างในห้องรับแขก แล้วมองไปด้านนอก
ดวงอาทิตย์โผล่ออกมาแล้ว เมื่อวานพยากรณ์อากาศบอกว่าหิมะจะไม่ตกไปอีกหลายวัน ช่วงหยุดปีใหม่ก็ใกล้จะสิ้นสุดลงแล้ว หิมะคงไม่ตกหนักอีก และเป็นไปได้ว่าอาจจะไม่มีหิมะแล้วเมื่อวานในบริเวณที่พักเป็นสีขาวไปหมด วันนี้เจิ้งทั่นเห็นว่าได้มีการเคลียร์ทางแล้ว ไม่ใช่แค่ต้องรอให้ลุงยามหรือเจ้าหน้าที่ที่รับผิดชอบมาทำ ผู้อาศัยบางคนที่ไม่มีอะไรทำว่างๆ ก็จะออกมากวาดหิมะช่วงสองวันมานี้ครอบครัวเจียวไม่ได้มีแขกมาเยี่ยมเยียนเพื่อที่จะมั่นใจว่าหวัดหายดีแล้ว เจิ้งทั่นจึงไม่ได้ออกไปข้างนอกเลย จนเข้าสู่วันที่สามมีแขกมาหาที่บ้าน เจิ้งทั่นจึงออกไปข้างนอกไม่ได้ออกมาสองวัน รู้สึกเหมือนไม่มีอิสระ พอได้ออกมาแล้วเขารู้สึกสบายตัวขึ้นเยอะเขาปีนต้นไม้อยู่ในป่าสักพักเพื่อให้ร่างกายสดชื่นขึ้นจากนั้นก็เดินออกมา เขาไม่เห็นอาหวงกับจ่า จึงตัดสินใจเดินออกไปนอกมหาวิทยาลัยเจิ้งทั่นเลือกที่จะเดินไปทางที่ฝังลูกแมวทั้งสามไว้ พอไปถึงที่นั่นเขาก็พบรอยเท้าคนกับแมว น่าจะเป็นคุณตาคนนั้นกับแม่แมวตัวสีขาวแม่แมวยังมีชีวิตอยู่ คุณตาเป็นคนเลี้ยงมัน ต่อให้คุณตาไม่ได้มีฐานะดีเท่าเจ้านา
