ทั่นได้รู้ว่าที่หน้าของเสือชีต้าห์มีเส้นสีดำยาวลงมาตั้งแต่มุมตาจนถึงมุมปาก ดูแล้วเหมือนเป็นรอยน ้าตา นี่ก็เป็นหนึ่งในความแตกต่างของเสือชีต้าห์กับเสือชนิดอื่น เส้นสีดำทั้งสองเส้นนี้มีส่วนช่วยในการดูดรับแสง ทำให้สายตามองได้ไกลขึ้นเจิ้งทั่นรู้สึกว่าตัวเองได้เปรียบกว่ามาก เพราะเขาดำทั้งตัว!“เสือชีต้าห์นี่อดทนเก่งจริงๆ ถ้าเป็นพี่นะคงกระโจนออกไปแล้ว แพะภูเขาเยอะขนาดนั้น ยังไม่รีบไปลุยอีก” เจียวหย่วนแกะลูกอมใส่ปาก จากนั้นก็เอาเปลือกลูกอมมาวางตรงจมูกเจิ้งทั่น“ชอบรสมะม่วงไหม?”เจิ้งทั่นหันหน้าหนีพลางเชิ่ดใบหูขึ้น เขาไม่สนใจเจ้าเด็กแสบนี่ที่ว่างจัดจนมาแกล้งแมว“พวกมันต้องประเมินโอกาสที่จะทำสำเร็จก่อน จะได้ประหยัดแรง” เสี่ยวโย่วจื่อพูดอย่างจริงจัง“อืม กฎของการดำรงชีวิตภายใต้สภาพแวดล้อมที่เป็นป่า”เจียวหย่วนสรุปเจิ้งทั่นพลิกตัวเปลี่ยนท่านอนสิ่งที่คิดกับการปฏิบัติจริงนั้นมันคนละเรื่องกัน เรื่องที่เจิ้งทั่นอยากจะไปสั่งสอนเด็กหนุ่มที่มีรอยสักคนนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ที่สำคัญที่สุดก็คือเขาไม่อยากออกหน้าเอง ไม่อย่างนั้นอาจจะมีเรื่องยุ่งยากตามมาซึ่งก็หมายความว่าทางที่ดีควรลงมือในตอนกลางคืนเด็กหนุ่มที่มีรอยสักนั่นจัดอยู่ในประเภทร่างกายกำยำแข็งแรง ยามปกติคงจะไปมีเรื่องเป็นประจำ แต่ความสามารถระดับไหนนั้น เจิ้งทั่นยังคงสงสัยในจุดนี้บางอย่างที่ชาวบ้านที่อาศัยอยู่ในบริเวณซอยตึกเก่าพูดนั้นก็เกินจริงไปหน่อย พวก
