ั่นไม่คิดว่าสภาพจิตใจของตัวเองจะอ่อนแอได้ขนาดนี้ก่อนหน้านี้เขาไม่กลัวอะไรทั้งนั้นไม่ใช่เหรอ? หรือนี่เป็นเพราะเขาไม่ได้นอนทั้งคืน? อืม เพราะนอนไม่พอแน่ๆเขาคิดไปต่างๆ นานา ขณะที่คนทั้งสามกำลังพูดคุยกันอยู่นั้น เจิ้งทั่นก็ผล็อยหลับไปหลังจากที่ทั้งสามคนพูดคุยกันเสร็จ ก็หันไปมองแมวดำที่หลับอยู่ ต่างคนต่างยืนเงียบกันโดยไม่ได้นัดหมาย“นี่เป็นเพราะนอนไม่พอหรือเปล่าครับ? เวลานอนไม่พอใครๆ ก็อารมณ์ไม่ดีกันทั้งนั้น” เสี่ยวกัวพูดขึ้นพอแน่ใจว่าแมวตัวเองไม่ได้เจ็บป่วยอะไร พ่อเจียวหย่วนก็เบาใจลงไปมากพอเจิ้งทั่นตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองอยู่ที่บ้านแล้ว อีกทั้งฟ้าก็มืดแล้วด้วย“ตื่นแล้ว ตื่นแล้ว” เจียวหย่วนตะโกนขึ้นอย่างตื่นเต้นเสี่ยวโย่วจื่อนั่งอยู่ข้างๆ พ่อแม่เจียวหย่วนพอได้ยินก็รีบเข้ามาดูพอได้นอนไปงีบใหญ่ๆ สภาพจิตใจของเจิ้งทั่นก็ดีขึ้นมากเขากินอาหารชามใหญ่ที่แม่เจียวหย่วนเตรียมไว้ให้หลังจากที่กินอิ่มแล้วเจิ้งทั่นก็ยืดเส้นยืดสาย แมวดำที่ซึมเศร้าเมื่อเช้าได้หายไปแล้ว!“เอาล่ะ รีบเก็บของแล้วไปเปลี่ยนชุด เย็นๆ อากาศหนาว”แม่เจียวหย่วนบอกกับเด็กทั้งสองหืม จะไปข้างนอกกันเหรอ?เจิ้งทั่นมองสมาชิกทั้งสี่ที่กำลังเปลี่ยนเสื้อผ้า“แม่ฮะ พวกเราเอาชาร์โคลไปด้วยสิฮะ” เจียวหย่วนพูดขึ้นแม่เจียวหย่วนไม่ได้รับปากทันที แต่หันไปมองผู้เป็นสามีพ่อเจียวหย่วนคิดสักพัก จึงพูดขึ้น “พาไปก็ได้ ใส่กระเป๋าของลูกไป แต่ตอนที่ดูพลุคนเยอะ
