ู้สาอะไรแล้วก็ไม่มีอะไรร้ายแรง พูดไปพูดมาก็คือพอใช้เงินปัญหาก็จบ ในเมื่อเงินช่วยแก้ปัญหาได้ แล้วทำไมจะต้องทำอะไรให้มันยุ่งยากล่ะ?นี่คือสิ่งที่เขาคิด แต่เขาก็ยังคงนั่งฟังพ่อเจียวหย่วนสั่งสอนลูกต่อไป ตอนนี้ขอบเขตได้ขยายไปจากแค่ในห้องเรียนกลายเป็นเรื่องการบริหารธุรกิจ“สภาพแวดล้อมที่เอื้อต่อการเจริญเติบโตของธุรกิจโดยทั่วไปประกอบด้วยสองปัจจัย คือ ปัจจัยแวดล้อมที่เป็นรูปธรรม เช่น ห้องทำงาน เครื่องมืออุปกรณ์ต่างๆ เส้นทางคมนาคม เป็นต้น ส่วนปัจจัยอีกอย่างคือ ปัจจัยที่เป็นนามธรรมเช่น บรรยากาศในการทำงาน วัฒนธรรมองค์กร ความสัมพันธ์ระหว่างบุคคล สไตล์ในการบริหารงาน เป็นต้น ดูอย่างลุงอ้วนนะตอนนี้ลุงเขาให้ความสำคัญกับเรื่อง ‘ทฤษฎีหน้าต่างแตก’ มากหากมี ‘หน้าต่างแตก’ เขาก็จะรีบซ่อมแซมทันที ส่วนผลกระทบในด้านนามธรรมก็เป็นสิ่งที่ต้องระวังเหมือนกัน เบื้องหลังของปัญหาใหญ่ๆ ล้วนเป็นผลมาจากการสะสมปัญหาที่มีอยู่มาเรื่อยๆดังนั้นลุงเขาถึงได้คอยจับตาดูเป็นพิเศษ พอมีอะไรผิดปกติก็จะเข้าไปแก้ปัญหาในทันที เพราะมันอาจจะส่งผลต่อภาพลักษณ์ของบริษัทได้ ภาพลักษณ์องค์กรก็เหมือนกับรัดเกล้าที่อยู่บนหัวของซุนหงอคง ถึงจะเก่งกล้ามีความสามารถมากแค่ไหน แต่ถ้าอยากจะก้าวหน้าก็ห้ามประมาทปัญหาพวกนี้เด็ดขาด! ก็เหมือนกับห้องของลูก ถ้ามีภาพลักษณ์ที่ไม่ดี ลูกก็ไม่อยากจะพูดถึงคนในห้องให้คนอื่นฟังเท่าไรใช่ไหมล่ะ?”คำพูดสุดท้ายของรองศาสตรา
