ขณะที่เจิ้งทั่นกำลังเดินไปตามเสียงนั้น ระหว่างทางเขาเห็นรอยลากเป็นทางยาว โทรศัพท์มือถือที่พังแล้ว และกระเป๋าสะพายข้างสำหรับผู้หญิงบริเวณแถวๆ นั้นมีกลิ่นที่ชวนให้แสบจมูก เจิ้งทั่นสูดดมแล้วเดินไปทางกลิ่นนั้น เขาเห็นพวงกุญแจตกอยู่ในพงหญ้า ในนั้นมีขวดเล็กๆ ห้อยอยู่ น่าจะเป็นพวกสเปรย์พ่นสำหรับป้องกันตัวผู้หญิงคนนี้ถือว่าเตรียมตัวมาพอใช้ได้ แต่เจิ้งทั่นไม่ได้ยินเสียงโวยวาย นั่นก็แสดงว่าผู้ชายคนนั้นไม่ตกหลุมพราง?ถ้าเป็นแบบนั้นอาจหมายความได้ว่า ผู้หญิงคนนี้พ่นไม่โดนเป้าหมาย หรือไม่ก็…ผู้ชายคนนั้นเป็นพวกมีความชำนาญสูง รู้จักป้องกันตัวไว้ก่อนแล้วการเดินอยู่บนต้นไม้ไวกว่าเดินข้างล่างมาก เจิ้งทั่นไม่ต้องเดินอ้อมหรือคอยหลบพื้นที่ขรุขระผู้ชายคนนั้นหยุดลงที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ บริเวณนี้อยู่ห่างจากตรงทางเดินค่อนข้างไกล ต่อให้ส่งเสียงร้องก็ไม่มีใครได้ยินพลั่ก!พอได้ยินเสียงนี้เจิ้งทั่นก็หันไป มีแสงสะท้อนจากโลหะปรากฏขึ้นมาเวรเอ๊ย! ไอ้โรคจิตนี่มันเอากุญแจมือมาด้วย มันวิปริตขนาดไหนเนี่ย เจิ้งทั่นคิดในใจผู้ชายคนนั้นใส่กุญแจมือให้ผู้หญิง จากนั้นก็หยิบสก็อตเทปแถบกว้างออกมาจากกระเป๋ากางเกง ที่ปลายสก็อตเทปมีกระดาษแปะอยู่ สะดวกต่อการใช้งานเขาเอาของที่อุดปากผู้หญิงคนนั้นออก ยังไม่ทันที่เธอจะได้ส่งเสียงร้อง เขาก็เอาสก็อตเทปปิดปากของเธอไว้ เธอจึงทำได้แค่ส่งเสียงอู้อี้ออกมาเท่านั้นเจิ้งทั่นมองเห็นผู้ชายคนนั้นใส่ถุงมือ
