อยกู้โยวจื่อ เขาใช้ชีวิตเหมือนวันปกติที่กินแล้วก็นอนแล้วก็ออกไปวิ่งเล่นบ่ายวันนี้ขณะที่เจิ้งทั่นกำลังนอนอยู่บนเก้าอี้ตัวเล็กในห้องทำงานของพ่อเจียวหย่วน โดยที่พ่อเจียวหย่วนกำลังนั่งแก้วิทยานิพนธ์ให้นักเรียนอยู่ข้างๆ ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น“ฮัลโหล…อ้วนเหรอ มีอะไรหรือเปล่า…”เจิ้งทั่นขยับใบหู โดยที่ไม่ได้ลืมตาขึ้น เขาฟังพ่อเจียวหย่วนคุยกับหยวนจืออี๋ แต่เสียงโทรศัพท์ค่อนข้างเบา อีกทั้งพอดีกับที่ด้านนอกมีรถก่อสร้างวิ่งผ่าน ส่งเสียงดังบรืนๆ เพราะด้านหลังตึกมีการก่อสร้าง ดังนั้นเจิ้งทั่นจึงเดาจากคำพูดของพ่อเจียวหย่วนออกมาได้นิดหน่อยหลังจากที่รองศาสตราจารย์เจียวฟังหยวนจืออี๋พูด ท่านก็แสดงสีหน้าพิลึกออกมา “ฉันไม่เคยรู้จักกับคนของฉางเว่ยกรุ๊ปเลยนะ นายก็ใช่ว่าจะไม่รู้ว่าช่วงนี้ฉันวุ่นอยู่กับโปรเจกต์ เวลาจะกลับบ้านยังแทบไม่มีเลย แล้วจะเอาเวลาที่ไหนไปรู้จักกับคนใหญ่คนโตแบบนั้น?”หยวนจืออี๋พูดต่อ จากนั้นสีหน้าของพ่อเจียวหย่วนก็เปลี่ยนมุมปากขยับขึ้น “ประธานฉางเว่ยกรุ๊ปให้นามบัตรกับนายแล้วบนนั้นมีรูปแมวดำเหรอ”น ้าเสียงของรองศาสตราจารย์เจียวสูงขึ้นในตอนท้าย บ่งบอกถึงความเหลือเชื่อ“เอาล่ะ ฉันพอจะเดาอะไรบางอย่างได้แล้ว เดี๋ยวฉันขอหาคำตอบก่อนแล้วจะบอกนาย”หลังวางสายรองศาสตราจารย์เจียวก็เอาโทรศัพท์วางลงบนโต๊ะ แล้วเอามือขยี้หัวเจิ้งทั่นสองที“ชาร์โคล ไปสร้างวีรกรรมอีกแล้วใช่ไหม?”
