หลังจากที่เจิ้งทั่นถ่ายโฆษณาอาหารสำหรับลูกแมวไปแล้วเขาก็ไม่ได้สนใจว่าผลตอบรับของมันจะดีหรือไม่ ตอนนี้ความสนใจของเขาพุ่งไปที่อีกเรื่องหนึ่ง นั่นก็คือ แม่เจียวหย่วนจะออกจากโรงพยาบาลแล้วถึงแม้ว่าร่างกายจะยังไม่หายดีเป็นปกติ แต่ก็ไม่มีความจำเป็นต้องนอนพักที่โรงพยาบาลแล้ว ถึงจะสามารถใช้สิทธิ์ประกันสังคมนอนโรงพยาบาลจนแทบจะไม่เสียค่าใช้จ่ายอะไรแต่ท่านก็ไม่อยากอยู่ต่อ รู้สึกไม่ค่อยสะดวก อีกอย่างท่านก็ไม่อยากให้เด็กๆ ต้องกินแต่ข้าวโรงอาหารอีกแล้ว ไม่ใช่เพราะอาหารของที่นั่นแย่ แต่อาหารที่ทำเองที่บ้านย่อมรู้สึกดีกว่าดังนั้นเช้าวันเสาร์ที่อากาศแจ่มใส สมาชิกทุกคนในครอบครัวเจียวจึงไปรับแม่เจียวหย่วนกลับบ้านเจียวหย่วนสะพายกระเป๋านักเรียนที่มีเจิ้งทั่นหลบอยู่ในนั้นหากมีคุณหมอแปลกหน้าหรือคนที่ไม่คุ้นเคยเข้ามา เจิ้งทั่นก็จะมุดหัวเข้าไป ยามที่ไม่มีใครเขาก็จะโผล่หน้าออกมาดูคนโน้นคนนี้เก็บของพอได้ออกจากโรงพยาบาลทุกคนก็ดูมีความสุข ทุกคนมีใบหน้าที่ยิ้มแย้มชนิดที่เก็บเอาไว้ไม่อยู่ ช่วงที่แม่เจียวหย่วนนอนโรงพยาบาล ทุกคนในบ้านได้หอบข้าวของมาใช้ที่นี่อยู่ไม่น้อยตอนที่อยู่โรงพยาบาลไม่รู้สึกว่าข้าวของมีมากมายอะไร แต่พอตอนเก็บของจะกลับบ้านก็พบว่าขนาดลังใบใหญ่ยังใส่ไม่พอ ของที่ว่านี้มีทั้ง ถ้วยชามของเด็กๆ ชามกินข้าวของเจิ้งทั่น แล้วก็พวกผ้าห่มผืนเล็กเจิ้งทั่นมองทุกคนที่กำลังวุ่นอยู่กับการเก็บของ แล้วก็หันไปมองด้
