ลึกมากเลยนะเนี่ยนึกไม่ถึงว่ากรงเล็บชาร์โคลจะคมขนาดนี้” ชิวเซี่ยงหยางพูด“แน่ล่ะ ของใช้ยิ่งลับก็ยิ่งคม แมวก็ต้องมีสัญชาตญาณของตัวเอง กรงเล็บไม่คมแล้วจะใช้งานได้ไงล่ะใช่ไหม?” พูดจบเว่ยเหลิงก็หันไปมองเจิ้งทั่นที่หมอบอยู่บนโซฟา “ฉันพูดถูกใช่ไหมล่ะ?”เจิ้งทั่นเชิ่ดใบหูขึ้น ไม่สนใจพวกเขา“จะเปลี่ยนประตูอีกไหม เปลี่ยนเป็นประตูเหล็กเถอะ” น้าหลิงบอก“ไม่เปลี่ยนหรอกครับ มีรอยแมวข่วนแบบนี้ คงไม่มีหนูกล้าเข้ามาแน่ เอาไว้ขู่หนูดีกว่า”ตอนค ่าเว่ยเหลิงไปต้มน ้าอาบ พอเด็กทั้งสองคนอาบน ้าเสร็จ เขาก็เดินไปนั่งที่โต๊ะหนังสือของพ่อเจียวหย่วน แล้วอ่านเอกสารที่ถือติดมือมาด้วย อีกทั้งยังได้ถือโอกาสใช้คอมพิวเตอร์ของพ่อเจียวหย่วนในการหาข้อมูล ซึ่งก็ได้รับอนุญาตแล้ว เด็กทั้งสองต่างก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่เว่ยเหลิงปิดประตูไว้ เจิ้งทั่นจึงไม่รู้ว่าเขาอ่านเอกสารอะไรอยู่ดูแล้วคงยังไม่มีโอกาสได้เล่าเรื่องนั้นให้เว่ยเหลิงฟัง พอนั่งคิดสักพัก เจิ้งทั่นจึงตัดสินใจนอนก่อนดีกว่า พลางคิดไปด้วยว่าจะหาวิธีบอกเว่ยเหลิงอย่างไรดี ส่วนเรื่องอื่นพรุ่งนี้ค่อยว่ากัน
