เซี่ยงหยางลงไปดูเหตุการณ์ อย่างไรเสียที่ชั้นห้าก็มีรอยเลือดอยู่ ถ้าไม่ลงไปดูให้รู้เรื่องคงไม่สบายใจพอได้ยินว่าเป้าหมายของโจรคือบ้านของครอบครัวเจียวน้าหลิงที่ออกมาตามแมวตัวเองก็ตรงเข้าไปตบเข้าสองฉาดสำหรับโจรสาววัยรุ่นผู้ชายส่วนใหญ่ไม่กล้าลงมือ อีกทั้งเด็กคนนี้กำลังร้องไห้ หน้าตาน่าสงสาร ใบหน้าก็สวยใช้ได้ ดูเป็นเด็กดีพูดจาก็เสียงหวาน หากเป็นยามปกติคงไม่มีใครสงสัยแน่ว่าเป็นขโมยพอโดนเข้าไปสองฉาดหญิงสาวก็ร้องไห้หนักกว่าเดิม แต่เห็นท่าทางน่าสงสารแบบนี้น้าหลิงก็ยังไม่หลงกล เดินเข้าไปตบอีกสองฉาด ถ้าไม่ได้มีคนมาห้ามไว้น้าหลิงคงเตะซ ้าเจิ้งทั่นเดินตามพวกเจียวหย่วนลงมา เขาไม่ได้ตามไปมุงดูด้วย ในเวลานี้เด็กทั้งสองมีน้าหลิงกับชิวเซี่ยงหยางคอยดูแล ไม่มีอะไรน่าห่วงเจิ้งทั่นมองจ้วงจ้วงที่กำลังนั่งอยู่ข้างๆ คุณตาเหยียน ใบหน้าของคุณตาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม คุณตาเช็ดเลือดที่ปากให้มัน พลางชมมันไปด้วย“จ้วงจ้วง ใช้ได้เลยนะแกเนี่ย พรุ่งนี้ ไม่สิ วันนี้พอฟ้าสว่างฉันจะไปซื้อกระดูกชิ้นโตมาเป็นรางวัลให้นะ!”จ้วงจ้วงส่งเสียง ‘โฮ่ง โฮ่ง’ ออกมา ไม่รู้ว่ามันฟังเข้าใจไหมแต่มันสะบัดหางอย่างดีใจนับตั้งแต่จ้วงจ้วงถูกพามาเลี้ยงที่นี่ มันก็อาศัยอยู่ในตึกที่คุณตาเหยียนพักอยู่ โดยนอนอยู่ตรงทางเดินในตึก ตึกนั้นเคยมีโจรขึ้นมาก่อน ดังนั้นทุกคนจึงอยากให้มันคอยเฝ้าเอาไว้ หลังจากที่คุณยายตะโกนให้จับขโมยออกไป ก็มีคนจากตึกนั้นเดินออก
