้เปิดใช้ ซึ่งทำให้เสี่ยวกัวพอใจมากๆ หากจะทำให้แมวมีสีหน้าดั่งที่ต้องการนั้นยากมาก ข้อจำกัดในแต่ละยุคสมัยทำให้บรรดาเจ้าของสินค้าไม่ค่อยอยากลงทุนกับโฆษณารูปแบบนี้เท่าไรการโฆษณาบอกเล่าเรื่องราวผ่านรูปภาพแบบบนี้เสี่ยวกัวจะโพสต์ลงในเว็บบอร์ดสัตว์เลี้ยงทางอินเตอร์เน็ต และในขณะเดียวกันก็ตีพิมพ์ลงในนิตยสารด้วย ก่อนหน้านี้เพื่อนคนหนึ่งของเสี่ยวกัวได้เปิดตัวนิตยสารสัตว์เลี้ยง ออกจำหน่ายเดือนละครั้ง เสี่ยวกัวจึงใช้โอกาสนี้ให้เป็นประโยชน์อันที่จริงก่อนที่เจิ้งทั่นจะมาศูนย์กลางสัตว์เลี้ยง เสี่ยวกัวได้ลองใช้แมวตัวอื่นดู บางตัวเป็นแมวราคาแพง แต่ตอนถ่ายและผลที่ได้…ทำให้เขาถึงกับโกรธจนปวดท้องแต่พอเจิ้งทั่นมา การถ่ายก็ราบรื่นไปหมด ไม่ว่าจะท่าไหนแววตาแบบไหน ไม่จำเป็นต้องออกแรงพูดกำกับให้มากความเสี่ยวกัวจึงไม่ปวดท้องอีกต่อไป อาหารแมวก็ประหยัดลงไปอีกจึงรีบให้พ่อเจียวหย่วนเซ็นต์สัญญาทันทีเนื่องจากนิตยสาร ‘รักสัตว์เลี้ยง’ ออกเป็นรายเดือน ดังนั้นเจิ้งทั่นไปถ่ายแค่เดือนละครั้งก็เพียงพอ สำหรับเจิ้งทั่นแล้วมันสบายมาก นอกจากจะได้ค่าขนมนิดหน่อยแล้ว เขาเองก็ทำงานด้วยความสนุก ที่น่าตลกที่สุดก็คือ ในท้ายล่างสุดของรูปภาพมีอักษรตัวเล็กๆ เขียนว่า ‘นักแสดง : blackc’การใส่ชื่อสัตว์เลี้ยงลงไปเป็นความเคยชินของเสี่ยวกัว ส่วน‘blackc’ เป็นไอเดียของพ่อเจียวหย่วนที่ไม่ได้บอกชื่อจริงของเจิ้งทั่นไป ซึ่งก็เหมือนเป็นการปกป้องเจิ
