ตะวันตกล่ะก็ตัวใครตัวมันแล้วกันนะมันอาจได้รับอิทธิพลมาจากเจ้าของก็เป็นได้ ถึงได้ชอบร้องเพลงเก่าๆ บางเพลงเจิ้งทั่นเคยได้ยินในสารคดีที่รำลึกความหลังบางเพลงไม่เคยได้ยินมาก่อน แต่ฟังจากทำนองก็พอจะรู้ว่าเก่าขนาดไหน เหมือนกับเพลงเมื่อครู่ที่ได้ฟัง คงต้องย้อนกลับไปในยุค 80 ก็ยังพอทนแต่สิ่งที่ทำให้เจิ้งทั่นรู้สึกประหลาดใจที่สุดก็คือ นกตัวนี้ฉลาดมาก ถ้านกแก้วปกติไอคิวเทียบเท่าเด็กอายุสี่ห้าขวบแล้วล่ะก็ ถ้าอย่างนั้นไอคิวของนกตัวนี้คงเทียบเท่าผู้ใหญ่ เป็นพวกมีพรสวรรค์ทำไมถึงพูดแบบนี้น่ะเหรอ?นกแก้วที่อยู่ชั้นล่างยังคงร้องเพลงเบาๆ ต่อไป เจิ้งทั่นรู้สึกทนไม่ไหว เงยหน้ามองท้องฟ้าอย่างเหนื่อยหน่ายพลางถอนหายใจยาวๆ จากนั้นจึงกวาดตามองไปรอบๆ ระเบียงก็พบถาดโลหะสำหรับวางยากันยุง เขาจึงดันมันไปตรงที่กั้นระเบียงแล้วใช้เท้าเคาะเบาๆ‘ป๊องแป๊ง ป๊องป๊อง แป๊งแป๊ง’ [บ้าเอ๊ย หนวกหูจริง]เสียงเพลงจากชั้นล่างหยุดลงทันที สักพักเจิ้งทั่นก็ได้ยินเสียงกระพือปีกสลับกับเสียงเท้าขย่มซี่ลูกกรง เห็นได้ชัดว่าเจ้านกตัวนี้นึกไม่ถึงว่าจะได้ยินเสียงแบบนี้ในเวลานี้ ถึงได้อารมณ์ขึ้นบินไปเกราะซี่ลูกกรงสักพักก็มีเสียงจิกลอยมา ฟังดูเหมือนกับว่ามันกำลังจิกห่อของกินอยู่‘แก๊กแก๊ก แก๊ก แก๊กแก๊ก แก๊กแก๊ก…’ [นายอยู่ด้วยเหรอเนี่ย!]ใครจะไปนึกถึงว่าดึกดื่นขนาดนี้ ที่พักบุคลากรของมหาวิทยาลัยฉู่หัวโซนฝั่งตะวันออก แมวของชั้น 5 ตึก B กับนกแก้วของ
