นั้นเงาร่างของเจ้าแห่งความมืดมิดก็หายไปท่ามกลางความมืดอันมิมีประมาณ ส่วนเจ้าแห่งการดูดกลืนก็กลายเป็นไข่ใบหนึ่งคนทอดมองไข่ใบนี้เบื้องหน้า เซียวฮั่นคลี่ยิ้มแล้วจึงสะบัดฝ่ามือ ไข่ใบนี้เดินทางข้ามสายธารแห่งกาลเวลาย้อนกลับมายังอดีต ก่อนจะร่วงหล่นลงสู่วิหารแห่งโชคในท้ายที่สุด“ย้อนอดีต!”คนปลุกเร้าสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ พลังแห่งวิถีเต๋าสั่นไหว ทันใดนั้นโลกหมื่นเทพที่เดิมทีควรพังพินาศ รวมถึงโลกหงเหมิงและโลกขนาดเล็กล้วนแต่ฟื้นคืนดังเดิมด้วยความคิดสายเดียวของเซียวฮั่นบรรดาผู้คนที่ตกตายในสนามรบ ผู้คนที่จิตวิญญาณแท้จริงสลายหายไปต่างก็ฟื้นคืนชีพอีกคราเพียงแต่ความทรงจำส่วนหนึ่งของพวกเขาถูกเซียวฮั่นลบเลือนไปแล้ว เว้นไว้แค่คนเพียงไม่กี่คน คนที่เหลือส่วนใหญ่ก็ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้นและคนเพียงไม่กี่คนที่ว่านี้ย่อมเป็นจ้านตี้ เจ้าแห่งวัฏสงสาร เจ้าแห่งชะตาและพรรคพวก
หลังจากทำทุกอย่างเสร็จสิ้น เซียวฮั่นก็สะบัดฝ่ามืออีกหน ส่งผลให้เงาร่างของเย่ฉางเฟิงและพวกปรากฏขึ้นมาตามๆ กัน แม้แต่ผู้ถือครองเฉียนคุนที่ควรจะตกตายไปนานแล้วยังฟื้นคืนชีพอีกครั้งคนทอดมองเหล่าสหายของตน เซียวฮั่นกระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อยและหนอนอ้วนก็แปรเปลี่ยนเป็นมังกรทองตัวเล็กตัวหนึ่งเลื้อยบนแขนของเขาด้วยท่าทางสนิทสนมเกินบรรยาย“ทุกสิ่งจบลงแล้ว!”พอกล่าวจบ เงาร่างของเซียวฮั่นก็หายวับไปยามเมื่อเงาร่างของเซียวฮั่นปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง เขาก็อยู่ในโล
