งของเซียวฮั่นก็หายไปณ ดินแดนที่มีนามว่าแผ่นดินใหญ่ ตั้งอยู่บนดาวดวงหนึ่งของกลุ่มดาวที่มีชื่อว่าทางช้างเผือกของจักรวาลผานกู่บนยอดเขาคุนหลุนที่ปกคลุมด้วยหิมะ เงาร่างสายหนึ่งโอบอุ้มร่างไร้วิญญาณอันเย็นเยียบไว้ในอ้อมอก ร่างดังกล่าวอยู่ในชุดคลุมสีแดงใบหน้างดงามไร้ที่ติราวกับเป็นนางเซียนบนสรวงสวรรค์ก็มิปานเพียงแต่ยามนี้นางเซียนได้หลับใหลไปเสียแล้วทั้งยังอยู่ในห้วงแห่งการหลับใหลชั่วนิจนิรันดร์และถึงแม้ว่าบุรุษในชุดคลุมสีขาวโพลนจะปลดปล่อยจิตอันไร้ปรานีออกมารอบกาย ทว่าใบหน้าของเขากลับประดับไว้ซึ่งรอยยิ้มสายหนึ่ง ในดวงตาแฝงไว้ด้วยความรักอันมิมีประมาณอีกทั้งสายตาที่ว่า มีเพียงบุคคลที่มีความรักอันลึกซึ้ง รักจนถอนตัวไม่ขึ้นเท่านั้นจึงจะเผยออกมาได้“วีรบุรุษบรรเลงเพลงเพื่อหญิงงาม หญิงงามร่ายรำเพื่อวีรบุรุษ!หากได้พบกันอีกในชาติหน้า วีรบุรุษจะร่ายรำร่วมกับหญิงงามเก้าวันเก้าคืน”
เทพกระบี่แห่งยุคสมัยหลั่งน˺าตา นี่คือน˺าตาหยดแรกของเซียวเฟิงและมันจะเป็นน˺าตาหยดสุดท้าย“หงเหยียน วางใจเสียเถิด ศิษย์พี่จะอยู่กับเจ้าตลอดไป จะไม่มีใครรังแกเจ้าได้อีก แม้ยมบาลที่อยู่ใต้นรกต้องการรังแกเจ้า ก็ต้องถามกระบี่ในมือศิษย์พี่เสียก่อนว่ายินยอมหรือไม่!”กอดคนรักไว้ในอ้อมแขน เซียวเฟิงเงยหน้ามองท้องนภา เมื่อหงเหยียนสิ้นชีพ หัวใจของเขาก็พลอยสิ้นชีวาไปด้วย“ฉึก!”ความหนาวเหน็บทะลุผ่านหน้าอกของเซียวเฟิง แต่ความเจ็บปวดของดาบที่ทะ
