อมต้องมีสงครามตัดสิน หากรบต้องรบให้รู้แพ้รู้ชนะ!”คนกุมหอกรบในมือ ในดวงตาจ้านตี้ฉายแววแห่งการรบอันน่าพรั่นพรึงออกมานอกจากจ้านตี้แล้ว เทพศักดิ์สิทธิ์มนุษย์ว่านเป่าก็ได้ถือกระจกจารึกโลกาไว้ในมือ พลังแห่งเต๋าอันมหาศาลกลอกกลิ้งไปทั่วทั้งร่างส่วนเย่เฉินราวกับผสานเข้าไปท่ามกลางหมู่ดวงดาว แสงแห่งดวงดาวอันมิมีประมาณต่างเปล่งประกายรอบตัว แสงแห่งดวงดาวแต่ละสาย ล้วนหมายถึงดวงดาวอันไร้จุดสิ้นสุดมากมายนับไม่ถ้วนด้านหนึ่ง เซียวฮั่นได้ปะทะกับเจ้าแห่งความมืดมิดตัวต่อตัว อีกด้านหนึ่งจ้านตี้ เทพศักดิ์สิทธิ์มนุษย์ว่านเป่า เย่เฉินและผู้ถือครองแห่งวิถีเต๋าจำนวนไม่น้อย ต่างพุ่งไปสังหารเจ้าแห่งการดูดกลืน
โลกหมื่นเทพได้พังทลายลงแล้ว สิ่งมีชีวิตกลายเป็นเถ้าธุลี ถึงขั้นว่าแม้แต่ดินแดนเต๋า นอกจากยอดฝีมือขั้นเทพศักดิ์สิทธิ์มนุษย์แล้ว ทุกสิ่งล้วนแต่ตกตายเกือบทั้งหมดในค่ายกลรอบทิศ ผู้ถือครองแห่งวิถีเต๋าทั้งสี่ได้ถูกเซียวฮั่นใช้ค่ายกลสังหารอย่างไม่ทันตั้งตัวกล่าวได้ว่าผู้ถือครองแห่งวิถีเต๋าทั้งสี่ท่านนี้ ตั้งแต่ต้นจนจบพวกเขาไม่สามารถออกมือตั้งรับได้ทันเพราะพวกเขากำลังเผชิญหน้ากับค่ายกลรอบทิศที่สมบูรณ์แบบซึ่งเป็นค่ายกลอันน่าพรั่นพรึงที่สามารถสังหารผู้ถือครองแห่งวิถีเต๋าได้อย่างง่ายดายยามนี้ โลกหมื่นเทพได้ดับสลายไปแล้ว วิถีเต๋าก็พังทลายลงเช่นกันมีเพียงเงาร่างที่ลอยคว้างท่ามกลางความมืดมิดมิมีประมาณ บนร่างของคนทั้งหม
