เส้นทางจากเมืองหลวงต้าฉีมุ่งสู่แดนเหนือจรดด่านเยี่ยนเหมินกวนกินระยะทางไม่ถึงแปดร้อยลี้ ทว่าทันทีที่พ้นเขตเมืองไต้โจว ถนนหลวงกลับทอดตัวลึกเข้าสู่หุบเขารกร้าง ไร้เงาผู้คนสัญจร
ตลอดร้อยยี่สิบปีนับแต่ก่อตั้งราชวงศ์ แผ่นดินร่มเย็นเป็นสุข ผู้คนจากชนเผ่าภายนอกที่ปรากฏตัวหน้าด่านเยี่ยนเหมินกวนในแต่ละปี มิใช่กองทหารม้าหุ้มเกราะหรือนักรบเดนตาย หากแต่เป็นขบวนคาราวานพ่อค้าที่หลั่งไหลมาไม่ขาดสาย ตลอดจนคณะทูตที่เดินทางไปจิ้มก้องยังเมืองหลวง
ต่อให้เป็นองค์ชายเผ่าเป่ยหูผู้สูงศักดิ์ หรือผู้บำเพ็ญเพียรไร้เทียมทาน ล้วนต้องปลด ‘ศาสตราปราณ’ ทิ้งไว้หน้าด่านเยี่ยนเหมินกวน อาวุธของพวกชาวหูห้ามล้ำเส้นแดนต้าฉีแม้แต่ชุ่นเดียว นี่คือกฎเหล็กที่ ‘เจิ้นกั๋วกง’ บัญญัติไว้หลังกวาดล้างราบทุ่งหญ้า
กฎข้อนี้สืบทอดมาร้อยกว่าปี ไม่เคยมีทูตแดนเหนือหน้าไหนกล้าปริปากต่อรอง
ยามต้อนแกะอยู่แถวม่อเป่ย พวกมันอาจคับแค้นสุมอก ทว่าเมื่อเหยียบย่างถึงหน้าด่านเยี่ยนเหมินกวนที่ตั้งตระหง่านดุจป้อมปราการสวรรค์ เพียงเงยหน้าเห็นขุนพลตระกูลจ้าวสวมเกราะถืออาวุธยืนคุมกำแพงเมือง ความคิดอวดดีทั้งมวลล้วนมลายสูญ
ดาบยาวข้างเอวผู้บำเพ็ญเพียรตระกูลจ้าวเคยบั
