ตั้งแต่สมัยโบราณ จักรพรรดิและขุนนางล้วนมีฐานะแตกต่างกัน!
หลิวอู๋เสียนั่งอยู่บนนั้นถือว่าขัดต่อธรรมเนียมระหว่างจักรพรรดิและขุนนาง ถึงแม้จักรพรรดิออกคำสั่ง พวกเขาก็ไม่กล้าตำหนิอย่างโจ่งแจ้ง ได้แต่ซุบซิบกันเบา ๆ
สำหรับพวกเขาแล้ว ธรรมเนียมระหว่างจักรพรรดิและขุนนางสำคัญยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด แต่สำหรับหลิวอู๋เสียแล้ว ทุกคนล้วนเป็นคนธรรมดา
“ช่างน่าโมโหยิ่งนัก รอฝ่าบาทเสด็จมา ข้าจะต้องฟ้องร้องเรื่องนี้ให้จงได้ เด็กอ่อนหัดเช่นนี้ กลับไม่สนใจธรรมเนียมระหว่างจักรพรรดิและขุนนาง”
ผู้เฒ่าร่างกำยำลุกขึ้นยืนด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธ
“ท่านอัครเสนาบดีไป๋ เหตุใดจึงต้องไปถือสาหาความกับเด็กน้อยเช่นนั้นด้วย”
ในราชวงศ์ต้าเยี่ยน มีตำแหน่งอัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายและฝ่ายขวา ฝ่ายซ้ายคือเหวินเซียงและฝ่ายขวาคือไป๋เซียง
หลิวอู๋เสียเป็นแค่เด็กน้อยคนหนึ่ง ไม่อาจเติบใหญ่ได้ และจะต้องตายในเมืองหลวงแห่งนี้ในไม่ช้า
“ถูกต้องแล้ว เด็กน้อยนี่ใช้วิชาต่ำช้ามาเอาใจฝ่าบาท สักวันความชั่วร้ายจะต้องถูกเปิดเผย”
ขุนนางส่วนใหญ่ต่างเข้าข้างอัครเสนาบดีไป๋
