ปี้กงอวี่ไม่คิดว่าหลิวอู๋เสียจะมีฐานะสูงส่งเช่นนี้ในหอตันเป่า เหล่าปรมาจารย์หลอมโอสถทุกคนที่อยู่ตรงนี้ต่างให้ความเคารพหลิวอู๋เสียราวกับเทพเจ้า
“อู๋เสีย คุณหนูใหญ่สั่งเอาไว้ว่าหากเจ้ากลับมาแล้ว ให้รีบไปพบนางทันที”
ปรมาจารย์เม่าพูดอย่างรวดเร็ว เพื่อไม่ให้เสียเวลา
“ตกลง ข้าจะไปพบคุณหนูใหญ่ ส่วนท่านประมุขปี้ ต่อไปนี้ก็เป็นปรมาจารย์หลอมโอสถของหอตันเป่าเราแล้ว ต่อไปนี้พวกเจ้าก็พูดคุยแลกเปลี่ยนกันให้มากขึ้น”
หลิวอู๋เสียกำชับก่อนจะเดินขึ้นไปยังชั้นเก้า
สาวใช้เชิญให้หลิวอู๋เสียรออยู่ที่ห้องโถง จากนั้นจึงเดินเข้าไปในห้องด้านในเพื่อแจ้งมู่เยว่อิ่ง
หลังจากรออยู่ครู่หนึ่ง มู่เยว่อิ่งก็เดินออกมาจากหลังม่าน ใบหน้าซีดเซียวราวกับเพิ่งฟื้นไข้ สาวใช้ต้องช่วยพยุงนางเดินมาเอนกายลงบนเตียงอย่างยากลำบาก
“พี่สาวมู่ ท่านบาดเจ็บ!”
หลิวอู๋เสียผุดลุกขึ้นยืนทันที เขามองทะลุมู่เยว่อิ่งด้วยม่านตาภูต พบว่าอวัยวะภายในของนางมีร่องรอยของการเคลื่อนไหว ยังไม่หายดี และที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นคือบนหลังของนางมีรอยฝ่ามือประทับอยู่ เกือบจะทำลายเส้นชีพจรของนางไปแล้ว
“ไม่ตายหรอก”
