ขึ้นที่มุมปากของหวงเหรินอย่างอดไม่ได้ หากอีกฝ่ายตกมาอยู่ในกำมือของเขา เขาต้องดึงจิตวิญญาณออกจากกระดูกของบุคคลผู้ร้ายกาจเบื้องหน้านี้เป็นแน่แท้และเขายังต้องการทำให้อีกฝ่ายร้องขอชีวิตไม่ได้ด้วย“น้องเซียว ข้าแค่จะกล่าวว่าคนดีๆ ย่อมได้รับการช่วยเหลือจากสวรรค์เบื้องบน จะเกิดเหตุร้ายได้อย่างไร!”พอเทียนอู๋เลี่ยงเห็นเงาร่างของเซียวฮั่น เขาก็ก้าวออกมา แล้วจึงเอ่ยขึ้นพลางแย้มยิ้มทันที“ขอบคุณเจ้าสำนักสำหรับคำอวยพร!”เซียวฮั่นพยักหน้าอย่างสุภาพ ท่ามกลางคนทั้งหมด นอกจากฉายทงเทียนและเทียนอู๋เลี่ยงแล้ว ก็ยังมีหลิ่วเฉินจื่อที่เขาสนิทสนมยิ่งกว่าผู้ใด ส่วนคนอื่นล้วนเป็นเพียงวาสนาด้านเดียวเท่านั้น“ฮึ ไม่ตายก็มิได้หมายความว่าโชคดี เมื่อถึงวันที่เจ้าร้องขอชีวิตไม่ได้ เกรงว่าจะมาเสียใจทีหลังก็คงไม่ทันแล้ว!”น˺าเสียงชั่วร้ายดังขึ้น จากนั้นหวงเหรินจึงแสยะยิ้มเย็นเยียบ
“วางใจเถิด เจ้าคงไม่ได้เห็นภาพนั้น!”เซียวฮั่นมองไปยังหวงเหรินด้วยความเย็นชาแวบหนึ่ง หวงเหรินยั่วยุเขาครั้งแล้วครั้งเล่า อันที่จริงเซียวฮั่นก็นำชื่อของอีกฝ่ายจดไว้ในบัญชีมรณะแล้ว แม้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นถึงบุตรหลานอัจฉริยะของขุมอำนาจระดับหนึ่งก็ตาม“ข้าอาจจะได้เห็นก็เป็นได้ หวังว่าเมื่อถึงยามนั้น เจ้าอย่ามาเสียใจทีหลังแล้วกัน!”หวงเหรินเผยรอยยิ้มบึ้งตึง โดยมิได้กล่าวสิ่งใดต่ออีก ไม่จำเป็นต้องใช้เวลานานเขาก็สามารถทำให้คำพูดในตอนนี้เป็นจริงได้เขาก็อยากเ
