“ตูมมม!”กิ่งไม้หลายร้อยกิ่งกลายเป็นเถ้าธุลีไปในทันทีภายใต้การประทับตราของตราประทับยมราชมรณะ แต่สิ่งที่ปรากฏขึ้นตามมาก็คือกิ่งไม้จำนวนนับพัน โดยกิ่งไม้แต่ละกิ่งมาพร้อมกับพลังแห่งกฎที่น่า
พรั่นพรึง หากเซียวฮั่นตกอยู่ท่ามกลางวงโจมตีของกิ่งไม้เหล่านี้ แม้ว่าเขาจะมีร่างอมตะ แต่เกรงว่าจุดจบก็คงมิได้ดีเพียงใดนักระหว่างที่เงาร่างของเซียวฮั่นเปล่งประกายวับวาบ เบื้องหน้าของเขาก็คือสนามรบ หวงเหรินและองครักษ์ของเขากำลังเผชิญหน้ากับการจู่โจมจากกิ่งไม้ เพียงแต่องครักษ์ท่านนั้นอยู่ในขั้นราชันแห่งโลกระดับที่แปด เขาจึงต้านรับไหว“เอาล่ะ สวรรค์มีทางเจ้าไม่เดิน นรกไร้ประตูแต่เจ้าเลือกที่จะมาเอง!”พอหวงเหรินที่กำลังอาศัยสมบัติล˺าค่าซึ่งเป็นศาสตราแห่งราชันระดับกลางโจมตีโต้กลับกิ่งไม้เห็นเงาร่างของเซียวฮั่นเปล่งประกายวาววับ เขาจึงพุ่งตรงเข้ามาจากนั้นเขาก็ตะโกนอย่างเด็ดขาดด้วยความเกรี้ยวโกรธ พร้อมกับรอยยิ้มอำมหิตที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าในเวลานี้ เพราะหวงเหรินคิดออกแล้วว่าตนจะใช้ลูกไม้ใดทรมานคนที่น่าเกลียดน่าชังผู้นี้ดีเมื่อเซียวฮั่นได้ยินเสียงแห่งโทสะของหวงเหริน เขาก็มุ่นหัวคิ้วขึ้นมา แล้วจึงค่อยแย้มยิ้มให้กับหวงเหริน“หือ? เกิดเรื่องอันใดขึ้น?”
พอเห็นเซียวฮั่นคลี่ยิ้มให้กับตน หวงเหรินก็นิ่งชะงักอย่างหักห้ามมิได้ รอยยิ้มที่ปรากฏขึ้นอย่างไม่คาดคิดสายนี้ทำให้ผู้คนรับรู้ได้ถึงลางร้าย“ครืน!”เซียวฮั่นไม่มีเวลาสนใจว่
