กเจ้าตั้งครรภ์พวกเจ้าอยู่นั้น มารดาของพวกเจ้าได้เดินทางออกจากบ้านเกิดเมืองนอนหรือไม่”เซียวฮั่นคลี่ยิ้ม แล้วจึงมองไปยังคนทั้งสองแวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นถึงคนทั้งสองจะเป็นบุตรหลานอัจฉริยะของขุมอำนาจระดับที่หนึ่ง แต่เซียวฮั่นกลับไม่หวาดหวั่นที่จะล่วงเกินพวกเขาทั้งสองโดยสิ้นเชิงเซียวฮั่นผ่านร้อนผ่านหนาวมามากถึงเพียงนี้ เจอผู้คนมาทุกประเภท เผชิญอันตรายทุกรูปแบบจนเคยชินไปนานแล้ว ดังนั้นเซียวฮั่นจึงไม่แยแสต่อคนไร้ยางอายเหล่านี้สักนิด เพียงแต่นี่มิได้หมายความว่า เขาจะไม่ตอบโต้อีกฝ่ายเลย“หมายความว่าอย่างไร?”ได้ยินดังนั้น ไม่ว่าจะเป็นหวงเหรินหรือหวังหลงก็ต่างชะงักไปเล็กน้อย ทว่าบรรดายอดฝีมือรุ่นอาวุโสที่อยู่รอบกายเหล่านั้นกลับกลั้นหัวเราะแทบไม่ไหว พวกเขาล้วนแต่อยากหัวเราะแต่กลับไม่กล้าหัวเราะออกมาต่อหน้า
“ฮ่าๆ! น้องเซียว นึกไม่ถึงว่าระดับการด่าทอของเจ้าจะสูงถึงเพียงนี้? นี่เท่ากับว่าเจ้าด่าคนโดยไม่มีคำหยาบคาย ข้านับถือจริงๆ!”พอเห็นหวังหลงและหวงเหรินยังไม่รู้ตัว ฉายทงเทียนก็เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้านับถือพลางหัวเราะยกใหญ่ต่อให้หวงเหรินและหวังหลงโง่เขาเพียงใด ในที่สุดยามนี้พวกเขาก็รู้ตัว จากนั้นสีหน้าของหวงเหรินก็หมองคล˺าถึงขีดสุดกะทันหัน ก่อนสายตาเย็นเยียบจะจ้องเขม็งไปที่เซียวฮั่น แล้วจึงเอ่ยขึ้นอย่างเฉยชา“เจ้าด่าว่าพวกข้าเป็นลูกนอกสมรสงั้นรึ?”“ข้ามิได้กล่าวสักหน่อย เป็นพวกเจ้าต่างหากที่ยอมรับเอง! อย
