ูสามารถเดินทางมาด้วยตนเอง สำนักฉีเป่าหลิวหลีจะไม่ยินดีได้อย่างไรบางทีขุมอำนาจอื่นอาจหวาดกลัวสำนักตี้ถูมาก แต่สำนักฉีเป่าหลิวหลีหาได้หวั่นเกรงไม่ อย่าว่าแต่สำนักตี้ถูมิใช่ขุมอำนาจระดับหนึ่งหรือไม่มียอดฝีมือขั้นเทพแท้จริงแห่งโลก เพราะถึงสำนักตี้ถูจะมียอด
ฝีมือขั้นเทพแท้จริงแห่งโลกและกลายเป็นขุมอำนาจระดับหนึ่ง สำนักฉีเป่าหลิวหลีก็ยังไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อยเส้นสนกลในของสำนักฉีเป่าหลิวหลีอยู่เหนือจินตนาการของคนอื่นไปมากโข คนอื่นต่างรู้เพียงว่าสำนักฉีเป่าหลิวหลีก็คือสำนักหนึ่งที่โดดเด่นด้านการหลอมศาสตราและโอสถในเขตตงไป่ แต่พวกเขาล้วนแต่ไม่รู้ว่าสำนักฉีเป่าหลิวหลีเป็นเพียงส่วนหนึ่งของเขตบูรพาอันเป็นขุมอำนาจพิเศษแห่งโลกหงเหมิงเมื่ออยู่ในโลกหงเหมิง เขตตงไป่จึงเล็กดุจเม็ดทราย แม้แต่เขตบูรพาก็ยังเป็นเพียงอาณาเขตส่วนเล็กๆ ในโลกหงเหมิงในที่สุดการแข่งขันก็สิ้นสุดลง เซียวฮั่นย่อมได้รับอันดับหนึ่งอย่างไม่น่าประหลาดใจ เพียงแต่เขามิได้ต้องการศาสตราแห่งราชันระดับกลางชิ้นนั้นของหลิ่วเฉินจื่อ ทว่าเขากลับต้องการตราประทับมรณะเก่าแก่ที่ตนหลอมขึ้นมาแทนและผู้ที่อยู่ในสิบอันดับแรก แต่ละคนต่างได้รับป้ายผู้มาเยือนคนละชิ้น แน่นอนว่าป้ายผู้มาเยือนนี้เป็นเพียงป้ายผู้มาเยือนธรรมดาเท่านั้น เมื่อมีป้ายผู้มาเยือนก็จะได้รับสิทธิพิเศษบางอย่างในสำนักฉีเป่าหลิวหลี แต่เทียบกับแขกกิตติมศักดิ์ผู้มีฐานะสูงส่งเกินบรรยายนั้นมิได
