ห่งศาสตราสลายหายไป การหลอมศาสตราของเซียวฮั่นก็ยังคงไม่สิ้นสุด ภายใต้สายตามากมาย เห็นเพียงเซียวฮั่นสลักวาดกฏค่ายกลไม่หยุด สุดท้ายก็ถูกเขาจัดวางเข้าไปในตราประทับเก่าแก่นั้นเดิมทีฝูงชนต่างคิดว่าเซียวฮั่นแค่เพียงจัดวางค่ายกลขนาดเล็กแห่งหนึ่งเท่านั้น หารู้ไม่ว่าเมื่อวันเวลาผ่านไป เซียวฮั่นก็ยังไม่หยุดจัดวางค่ายกลภายใต้สายตาของทุกคน ลายเส้นค่ายกลอย่างน้อยพันล้านสายและกฏค่ายกลนับสิบล้านสายถูกเซียวฮั่นจัดวางออกมา ภาพที่เกิดขึ้นเบื้องหน้านี้ทำให้ผู้คนเริ่มจากตกตะลึง จนต่อมารู้สึกสั่นสะท้านและคาดไม่ถึง กระทั่งตอนนี้รู้สึกตัวชา ทุกคนต่างไม่รู้ว่าควรกล่าวอะไรดี
สุดท้ายแล้วหลิ่วเฉินจื่อก็อ่านฐานะของเซียวฮั่นไม่ออก เขาดำรงชีวิตอยู่มาหลายยุคสมัยอย่างไร้ประโยชน์ยิ่งนัก เพียงแต่เขาคิดไม่ถึงว่า ภายในระยะเวลาอันสั้น บุรุษที่ได้รับมรดกตกทอดของผู้ถือครองเฉียนคุนจะเติบโตจนถึงขอบเขตดังเช่นทุกวันนี้ได้ค่ายกลยังคงถูกสลักวาดต่อไป ลายเส้นค่ายกลก็ปรากฏขึ้นไม่หยุดแต่ความเร็วในการจัดวางค่ายกลในตอนนี้ของเซียวฮั่นกลับเร็วขึ้นเรื่อยๆ พลังของกฏแห่งความตายบนร่างก็ยิ่งเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ เช่นกันพลังแห่งความตายอันน่าหวาดกลัวกลอกกลิ้ง กระทั่งว่าความว่างเปล่ารอบตัวเขาได้ปรากฏกลิ่นอายแห่งความตายขึ้น“วิ้ง!”เมื่อลายเส้นค่ายกลเส้นสุดท้ายถูกเซียวฮั่นวาดสำเร็จ ขณะที่ลายเส้นค่ายกลที่จัดวางขึ้นมาในตอนสุดท้ายกลายเป็นค่ายกลมรณะแห่
