ขึ้น แต่บรรยากาศตึงเครียดกลับแทรกซึมไปทั่วทั้งลานกว้างแล้ว และตอนนี้สายตาของผู้คนจำนวนมากล้วนแต่ตกลงบนร่างของฮั่วเฉินจื่อ ฮั่วเฉินจื่อคือตัวเอกของงานนี้อย่างไม่ต้องสงสัย ทุกคนต่างคิดว่าฮั่วเฉินจื่อน่าจะได้รับตำแหน่งชนะเลิศในตอนสุดท้ายขอเพียงแต่ฮั่วเฉินจื่อหลอมศาสตราแห่งเทพนักรบอันสมบูรณ์ครบถ้วนขึ้นหนึ่งชิ้นอีกครั้ง เช่นนั้นตำแหน่งชนะเลิศก็จะตกเป็นของเขาแน่นอน นี่คือเรื่องที่ไม่มีข้อกังขาแต่อย่างใดแต่ทั้งหมดนี้เป็นความคิดของคนอื่นทั้งสิ้น ทว่าความคิดของเซียวฮั่นกลับมิใช่เพียงแค่การหลอมศาสตราแห่งเทพนักรบชิ้นหนึ่งเท่านั้นเป้าหมายที่เขาต้องการหลอมออกมาในครั้งนี้ก็คือศาสตราแห่งราชัน!
“พวกเจ้าทุกคนมีเวลาสองเดือน ภายในระยะเวลาสองเดืนนี้ ไม่สนว่าจะล้มเหลวไปกี่ครั้ง และไม่สนจำนวนของศาสตราที่หลอมออกมาอันดับสุดท้ายจะพิจารณาตามระดับคุณภาพของศาสตราที่พวกเจ้าหลอมออกมา!”พอสิ้นเสียงของผู้ตัดสิน หลิ่วเฉินจื่อที่อยู่บนแท่นเวทีก็สะบัดฝ่ามือจากนั้นแหวนมิติหนึ่งร้อยวงก็ลอยล่องอยู่ตรงหน้าคนทั้งหมด“พวกเจ้านำวัสดุที่อยู่ภายในนี้ไปหลอมได้ตามแต่ใจประสงค์!”หลิ่วเฉินจื่อคลี่ยิ้ม แล้วจึงเอ่ยพลางพยักหน้าให้กับคนทั้งหมดพอคนทั้งหมดได้รับแหวนมิติ พวกเขาก็ผสานสัมผัสศักดิ์สิทธิ์สายหนึ่งตรงเข้าไปในแหวนมิติทันที จากนั้นคนทั้งหมดก็กลั้นลมหายใจอย่างอดไม่ได้“ทรายแห่งกาลเวลา…ศิลามิติทมิฬ…ศิลาวายุโลหิต…เหล็กกิเลน…เหล็กทมิฬ
