“วิ้ง!”ทว่าวินาทีถัดมา ฮั่วเฉินจื่ออ้าปากกว้างทันใด ภายใต้สายตาของเขา ระหว่างนิ้วมือทั้งสองของเซียวฮั่นได้ปรากฏลายเส้นค่ายกลสายหนึ่งขึ้นมาใช่แล้ว ฮั่วเฉินจื่อดูไม่ผิด เซียวฮั่นไม่ได้อาศัยพู่กันค่ายกล แต่นิ้วทั้งสองของเขาได้สลักวาดลายเส้นค่ายกลลงบนความว่างเปล่า นั่นทำให้เขาเกิดความรู้สึกราวกับฝันอยู่ก็มิปาน
“สลักค่ายกลลงบนความว่างเปล่า เป็นไปได้อย่างไร?”ยามนี้ ฮั่วเฉินจื่อสงสัยว่าตนกำลังตาฝาดไปหรือไม่ หรือว่ากำลังฝันอยู่การสลักค่ายกลลงบนความว่างเปล่า นั่นมีเพียงมีเพียงผู้ถือครองเฉียนคุนซึ่งเป็นเต๋าแห่งค่ายกลในตำนานคนแรกเท่านั้นจึงจะทำเช่นนี้ได้ นอกจากผู้ถือครองเฉียนคุนแล้ว ก็ไม่มีปรมาจารย์ค่ายกลคนใดที่มีความสามารถเช่นนี้ทว่าวันนี้ฮั่วเฉินจื่อไม่เพียงได้พบคนผู้นั้นเข้าแล้ว ทั้งยังเห็นฉากที่เกิดขึ้นตรงหน้าด้วยตาตนเอง เห็นเพียงนิ้วทั้งสองของเซียวฮั่นเคลื่อนไหว ลายเส้นค่ายกลแห่งเปลวเพลิงแต่ละสายก็ปรากฏขึ้นบนตัวหอกเล่มยาวค่ายกลมังกรเพลิงมีลายเส้นค่ายกลทั้งหมดกว่าหนึ่งพันเส้น ในค่ายกลขนาดเล็กนับว่าความยากอยู่ในระดับกลาง แต่สำหรับเซียวฮั่นการจัดวางค่ายกลมังกรเพลิง ไม่ใช่เรื่องยากแต่อย่างใดกระทั่งว่าเมื่อนิ้วมือของเซียวฮั่นโบกสะบัด ลายเส้นค่ายกลแห่งเปลวเพลิงกว่าพันสายก็ได้ถูกวาดลงบนหอกแห่งเปลวเพลิงทีละสายอย่างราบรื่น
ขณะที่ลายเส้นค่ายกลเปลวเพลิงกว่าพันสายถูกเซียวฮั่นวาดลงบนตัวหอกเล่มยาวในระ
