ฮั่วเฉินจื่อจะนำมันกลับคืนเมื่อเห็นฉากนี้ ฮั่วเฉินจื่อได้เพียงหัวเราะขมขื่น เขาเพิ่งคิดที่จะนำหอกมังกรเพลิงกลับคืนมา คิดไม่ถึงว่าลุงของตนจะเก็บเข้าไปในแหวนมิติแล้วแต่สำหรับฮั่วเฉินจื่อแล้ว นั่นไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ขอเพียงมีเซียวฮั่นอยู่ข้างกายเขา เขาต้องกังวลด้วยหรือว่าจะไม่มีโอกาสอีกความลับนี้ ฮั่วเฉินจื่อจะไม่บอกคนอื่นเป็นอันขาด เพราะระดับความรู้เรื่องค่ายกลของเซียวฮั่น แม้แต่ฮั่วเฉินจื่อเองก็ไม่รู้ว่าสูงเพียงใดหากกระจายข่าวออกไป เกรงว่าทั่วทั้งสำนักฉีเป่าหลิวหลีคงสั่นคลอนเพราะเหตุนี้เมื่อถึงตอนนั้น เซียวฮั่นก็จะไม่ใช่องครักษ์ข้างกายของเขาอีกต่อไป แต่จะกลายเป็นแขกผู้มีเกียรติของสำนักฉีเป่าหลิวหลี เพราะเหตุ
นี้ฮั่วเฉินจื่อจึงคิดว่าหากปกปิดได้นานเท่าใดก็ยิ่งดี ทางที่ดีคือไม่ต้องทำให้คนรู้ว่าเซียวฮั่นเป็นปรมาจารย์ค่ายกลที่แท้จริงคนหนึ่งไปชั่วกาลแน่นอนว่าเซียวฮั่นไม่รู้ความคิดของฮั่วเฉินจื่อ เขารู้เพียงว่าความคิดเรื่องการสลักค่ายกลลงบนศาสตราวุธนั้นเป็นเรื่องที่เป็นไปได้หากเขาสามารถหลอมศาสตรานักรบมรณะหรือศาสตรานักรบแห่งชีวิตขึ้นมาชิ้นหนึ่ง เช่นนั้นเขาก็จะสามารถวาดค่ายกลแห่งความเป็นตายลงบนศาสตราวุธสองชิ้นนั้นได้เมื่อถึงตอนนั้นต่อให้เผชิญหน้ากับยอดฝีมือขั้นนักรบแห่งโลกระดับที่แปด หากสู้ไม่ได้ก็โยนศาสตราวุธที่สลักค่ายกลแห่งชีวิตและความตายสองชิ้นออกไป หากสองชิ้นยังไม่พอ ก็ใช้สี่ชิ้น เมื่อ
