“ทำอย่างไร? เราควรทำอย่างไรกันดี? หรือพวกเราจะวิ่งหนีเอาชีวิตรอด?”ยามนี้ ตระกูลกู่ทั้งตระกูลโกลาหลขึ้นมา การปรากฏกายของยอดฝีมือขั้นนักรบแห่งโลกทำให้ตระกูลกู่ตกอยู่ในห้วงแห่งจุดจบในทันที
และถึงขั้นที่ทำให้คนจำนวนมากเผยสีหน้าแห่งความหวาดหวั่นพรั่นพรึงออกมา“ใช่แล้ว หลานรัก เจ้ารีบบอกให้อาจารย์ผู้นั้นของเจ้าออกมือเร็วเข้า!”ลุงท่านหนึ่งของกู่เยว่เกอเอ่ยกับเซียวฮั่นพอลุงท่านนี้เอ่ยเตือน คนในตระกูลกู่ทั้งหมดก็ตอบสนองทันที ใช่ตระกูลกานมียอดฝีมือขั้นนักรบแห่งโลก พวกเขาเองก็มีเช่นกัน ทั้งยังเป็นยอดฝีมือขั้นนักรบแห่งโลกที่อาวุโสท่านหนึ่งด้วย!ส่วนเซียวฮั่นนั้นเพียงแค่ใช้มือลูบจมูกอย่างอดไม่ได้เท่านั้น นี่ก็คือความจริงอันโหดร้าย ก่อนหน้านี้ ตระกูลกู่ไม่มีผู้ใดเห็นกู่เยว่เกอในสายตาแม้เพียงแวบเดียว ทว่าพอถึงช่วงเวลาแห่งความเป็นตาย คนแรกที่พวกเขานึกถึงในทันทีกลับเป็นกู่เยว่เกอหากมิใช่เพราะความปรารถนาสุดท้ายของกู่เยว่เกอ เซียวฮั่นคงไม่ยุ่งกับความเป็นความตายของตระกูลกู่แน่นอน และคงไม่หน้าด้านมาถึงขั้นนี้ เขาเองก็ไม่รู้ว่าควรเอ่ยสิ่งใด“อืม พวกเจ้ารอชั่วครู่ ข้าจะไปเชิญท่านอาจารย์!”
เซียวฮั่นส่ายศีรษะ แล้วจึงสาวเท้าออกไปจากตระกูลกู่ และหลังจากออกไป รูปโฉมของเซียวฮั่นก็กลับคืนดังเดิม เพียงแต่เซียวฮั่นในตอนนี้กลับดูชราอย่างถึงที่สุด ผมสีขาวโพลนเต็มศีรษะ เคราที่ยังคงดูสง่างดงาม และแบกกระบี่ม่อหยุ่นไว้บนห
