จะพักผ่อนเสียหนึ่งคืน เพราะตั้งแต่เขามาถึงโลกหงเหมิง เขายังไม่เคยได้พักผ่อนเต็มที่สักนิด เพราะเขาใช้เวลาทั้งหมดนั้นไปกับการปิดด่านสำหรับเซียวฮั่นในตอนนี้ เรียกได้ว่าเหนื่อยล้าทั้งกายและจิตใจอย่างแท้จริง เขาก็คือคนคนหนึ่ง ถึงอย่างไรก็ต้องมีอารมณ์ความรู้สึก
สำหรับการตายของญาติสนิทมิตรสหายของตนเหล่านั้น เขาย่อมรู้สึกเจ็บปวดกว่าผู้ใดแต่ทว่าเขากลับมิได้แสดงออกมา สิ่งที่เขาสามารถทำได้เพียงอย่างเดียวก็คือแบกรับความหวังของคนทั้งหมด และทำให้พวกเขาสามารถฟื้นคืนชีพขึ้นได้สักวันเดิมที เซียวฮั่นยังคิดหาโรงเตี๊ยมเพื่อพักผ่อนอย่างเต็มที่หนึ่งคืนเพียงแต่เขาเพิ่งระลึกขึ้นได้ว่า ตอนนี้ตนเป็นเพียงคนยากไร้ นอกจากกระบี่ม่อหยุ่นเล่มนั้นแล้ว ทั้งตัวก็ไม่มีศิลาวิญญาณแม้เพียงก้อนเดียวในที่สุด เขาจึงทำได้เพียงนอนหลับพักผ่อนที่หอหมื่นสมบัติ แล้วจึงค่อยเดินทางออกจากหอหมื่นสมบัติในวันที่สอง ส่วนฉายทงเทียนนั้นออกจากเมืองเฉียนคุนไปก่อนหน้านี้แล้ว และดูท่าแล้วน่าจะต้องไปเตรียมสิ่งของจำเป็นทั้งหมดที่จะเข้าไปในโลกเฉียนคุนพอออกจากหอหมื่นสมบัติ เซียวฮั่นก็ย่างก้าวไปบนถนนของเมืองเฉียนคุนตามความทรงจำของกู่เยว่เกอ ก่อนจะมาถึงที่ตั้งของตระกูลกู่และด้วยความที่ตระกูลกู่อยู่ในฐานะของสี่ตระกูลอันยิ่งใหญ่แห่งเมืองเฉียนคุน สิ่งปลูกสร้างจึงต้องโดดเด่นเป็นสง่าเกินบรรยาย
วิหารและหอแต่ละหลังสร้างขึ้นตามแนวเขา หากมองไปในอากาศก็จะพบ
