กับยมบาลแล้ว หากมิใช่เพราะเจ้านายของตนมีสายตาอันเฉียบคม เกรงว่าเขาก็คงไม่รอดชีวิตมาจนถึงบัดนี้“ให้ตายเถอะ…หากข้าเห็นขอทานเข้ามาในหอหมื่นสมบัติครั้งหน้า ข้าคงไม่กล้าขัดขวางเขาอีกต่อไปแล้ว…”ผู้พิทักษ์ท่านนี้เช็ดหยาดเหงื่อบนหน้าผากของตน แล้วจึงเอ่ยด้วยความดีใจที่ตนโชคดีการตกแต่งในหอหมื่นสมบัตินั้นหรูหราตระการตาเกินบรรยาย จนทำให้ผู้คนรู้สึกคล้ายกับกำลังย่างก้าวเข้ามาในตำหนักอย่างไรอย่างนั้นนอกจากนี้ยังมีสาวใช้เดินขวักไขว่ไปมาอย่างรีบเร่งอีกจำนวนมากเซียวฮั่นเดินทางอย่างราบรื่นด้วยการนำทางของหัวหน้าผู้พิทักษ์การปรากฏตัวของเซียวฮั่นทำให้คนจำนวนไม่น้อยมองเขาหลายต่อหลายครั้ง อย่างไรนี่ก็เป็นครั้งแรกที่มีคนแต่งกายเช่นนี้เข้ามาในหอหมื่นสมบัติเพียงแต่พอเห็นหัวหน้าผู้พิทักษ์นำทางอยู่ด้านหน้าด้วยความเคารพนบนอบ จึงไม่มีผู้ใดอาจหาญเอ่ยสิ่งใดออกมา ถึงอย่างไรพวกเขาก็ยังมีสายตาแหลมคมอยู่บ้าง
เพียงไม่นาน เซียวฮั่นก็เดินทางมาถึงหอเจี้ยนเป่าภายใต้การนำทางของหัวหน้าผู้พิทักษ์ ตอนนี้ข้างในหอเจี้ยนเป่าโกลาหลเกินจะเปรียบ ผู้ตีราคาแต่ละท่านกำลังตีราคาสิ่งของในหอแต่ละหลังที่ตกแต่งอย่างหรูหราสิ่งของเหล่านี้ มีทั้งศาสตราวุธ โอสถ เคล็ดวิชา รวมถึงหนังสือหายาก หอแต่ละหลังมีการมอบหมายงานอย่างชัดเจน และหัวหน้าผู้พิทักษ์ก็รู้ว่าเซียวฮั่นต้องการตีราคาของศาสตราวุธ ดังนั้นเขาจึงพาเซียวฮั่นมายังหอศาสตราวุธเวลานี้ หอศาสตร
