่าหวั่นเกรงเปล่งประกายพร่างพราว แม้แต่ร่างจำแลงไร้เทียมทานยามนี้ก็ยังมองรัศมีกระบี่ที่ส่องแสงสุกสกาวนี้ได้เพียงแวบเดียว จากนั้นรัศมีกระบี่สายหนึ่งก็เปล่งแสงระยิบระยับออกมาจากส่วนลึกในดวงตาของเขาทันที ก่อนที่โลหิตจะกระอักออกมาจากปากของเขาไม่ขาดสายระดับความเร็วของกระบี่เล่มนี้ ต่อให้เป็นร่างจำแลงไร้เทียมทานก็ยังตอบโต้กลับไม่ทัน และกระบี่ที่น่าหวาดผวาเช่นนี้มีกระทั่งเงาอันเลือนรางของกฎหงเหมิง คล้ายกับว่ายอดฝีมือขั้นเทพแท้จริงแห่งโลกท่านหนึ่งออกมืออย่างไรอย่างนั้น กระบี่เพียงเล่มเดียวก็เพียงพอที่จะสังหารยอดฝีมือขั้นราชันแห่งโลกทั่วไปท่านหนึ่งได้อย่างง่ายดายพอเงาร่างของเซียวฮั่นปรากฏขึ้นอีกครั้ง รอบกายของเขาก็ไร้ซึ่งพลังอันใดแล้ว กระจกจารึกโลกาได้แหลกละเอียดกลายเป็นเพียงสิ่งของที่ไม่มีคลื่นพลังแม้เพียงสายเดียวต่อให้เป็นแผ่นหยกนำโชค ยามนี้ก็ยังเกิดรอยแตกร้าวขึ้นจำนวนหลายสายจนนับไม่หวาดไม่ไหว และรอยแตกร้าวที่ปรากฏขึ้นทั่วแผ่น
หยกนำโชคทั้งชิ้นเหล่านี้ ดูเหมือนกับว่าเพียงแค่สัมผัสเบาๆ แผ่นหยกนำโชคก็สามารถแตกสลายได้แล้วอย่างไรอย่างนั้นส่วนเซียวฮั่นนั้นยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึง เขาได้สูญเสียพลังทั้งหมดที่ตนมีไปแล้ว ทุกสิ่งที่มีล้วนพรั่งพรูเข้าไปในร่างของร่างจำแลงไร้เทียมทานภายใต้กระบี่เล่มสุดท้ายนั้น“แกรก!”รอยแผลจากกระบี่ที่แตกร้าวปรากฏขึ้นบนร่างจำแลงไร้เทียมทานจากนั้นรอยร้าวที่น่าสยดสยองก็ปรากฏขึ้น
