่สุดกองทัพของทั้งสองฝ่ายเพิ่งปะทะเข้าด้วยกัน ขบวนทัพของซาต้านราวกับไข่ไก่ที่ปะทะกับศิลาก็มิปาน เพียงชั่วพริบตาก็ถูกฉีกเป็นรูกว้างขนาดใหญ่เมื่อเห็นฉากนี้ ซาต้านที่กำลังส่งเสียงกึกก้องก็หดคอลงอย่างอดไม่ได้ เพราะกองทัพของจ้าวมหาดินแดนสายฟ้าแข็งแกร่งเกินไป และต้องเป็นทหารที่ผ่านมาร้อยสนามอย่างแน่นอน ซึ่งห่างไกลจากกองทัพกระจอกของเขานัก กระทั่งว่าต่อให้จ้าวมหาดินแดนเช่นเขาเข้าไปด้วยตนเอง เกรงว่าก็อาจจะต้านรับการโจมตีนี้ไม่ไหว“นาย…ท่าน นายท่านดูสิ”เมื่อคิดถึงตรงนี้ จิตวิญญาณเทพในดวงตาของซาต้านพลันสั่นไหวทันใดนั้นก็หนีไปตรงหน้าเซียวฮั่นแล้วเอ่ยขึ้นด้วยความตื่นตระหนก“เจ้าเริ่มก่อน!”เซียวฮั่นไม่รีบร้อนที่จะลงมือ แต่ให้ซาต้านเป็นคนเริ่มโจมตีก่อนสำหรับเขาแล้ว หากต้องการสังหารกองทัพตรงหน้านี้ให้สิ้น เขาแค่เพียงสะบัดมือเท่านั้น
“ขอรับ! นายท่านที่เคารพ!”เมื่อเอ่ยจบ ซาต้านก็ตะโกนไปยังทิศทางของจ้าวมหาดินแดนสายฟ้า“ไอ้กระจอกรนหาที่ตาย ลองสัมผัสความร้ายกาจของซาต้านผู้ยิ่งใหญ่หน่อยก็แล้วกัน!”ขณะที่เอ่ย เพลิงปีศาจทั่วร่างของซาต้านก็เริ่มกลอกกลิ้ง ในมือปรากฏกระบองหนามด้ามหนึ่งออกมา อานุภาพกดข่มของจ้าวมหาดินแดนแผ่ปกคลุม ทำให้เหล่าสมุนของจ้าวมหาดินแดนสายฟ้าเริ่มวุ่นวายขึ้น“รนหาที่ตาย!”เมื่อเห็นซาต้านเคลื่อนพลบุกโจมตีด้วยตนเอง จ้าวมหาดินแดนสายฟ้าก็หัวเราะเสียงอัปลักษณ์ออกมา ปีศาจผู้โง่เขลาเบาปัญญาที่รนหาที่
