รค์กลับเพิกเฉยไม่ว่าคนอื่นจะกล่าวหรือคิดอย่างไร ยามนี้ฝ่าเท้าของเขากำลังเหยียบย˹าบันไดสวรรค์ด้วยใบหน้าประดับรอยยิ้ม
จากนั้นเขาก็ยกฝ่าเท้าอย่างเนิบช้า แล้วค่อยสาวเท้าไปบนบั้นไดชั้นที่สอง ก่อนที่เงาร่างของเขาจะยืนหยัดบนบันได้ชั้นที่สองอย่างมั่นคงภายใต้สายตาจำนวนไม่น้อย“เอ๊ะ! หรือว่าพวกเราดูถูกคนธรรมดาผู้นี้เกินไป!”พอเห็นเซียวฮั่นก้าวไปบนบั้นไดชั้นที่สองอย่างปลอดภัย คนทั้งหมดก็ต่างนิ่งอึ้งไปเล็กน้อย อย่างที่รู้กันว่า การที่คนผู้นี้สามารถยืนหยัดบนบันไดสวรรค์ชั้นที่สองได้ จะกล่าวให้ชัดๆ ก็คือ หากเขาฝึกตนเขาก็มีโอกาสที่จะก้าวเข้าสู่ขั้นเทพศักดิ์สิทธิ์แห่งคุกเพียงแต่ สายตาของคนจำนวนไม่น้อยที่ทอดลงบนร่างของเซียวฮั่นในเวลานี้เกิดประกายวาววับขึ้นมา บางที เขาอาจจะไม่ได้ธรรมดาเหมือนในจินตนาการของพวกเขา ถึงแม้ว่าพวกเขาจะไม่มีทางรับรู้ได้ถึงลมปราณอันใดจากคนผู้นี้ ต่อให้เป็นยอดฝีมือขั้นเทพแห่งคุกก็ยังไม่สามารถรู้สึกได้อย่างที่รู้กันว่า ต่อให้ยอดฝีมือขั้นสวรรค์แห่งคุกอำพรางลมปราณของตนอย่างไร ยอดฝีมือขั้นเทพแห่งคุกก็ยังสามารถรับรู้ได้บ้างแต่ชายชราตรงหน้าผู้นี้ดูเหมือนกับคนธรรมดาจริงๆ รอบกายของเขาไร้ซึ่งคลื่นลมปราณอันใด และในกายหยาบที่ดูอ่อนเปลี้ยเพลียแรงก็ยังไม่มีคลื่นลมปราณแฝงไว้แม้เพียงสายเดียว
“วิ้ง!”ขณะที่คนทั้งหมดเตรียมดูเรื่องตลกของเซียวฮั่น และเหลยอ้าวเทียนกำลังยิ้มเยาะพลางรอดูเซียวฮั่นตกตาย
