ลงแรงทำไปทั้งหมดในตอนนี้ล้วนเปล่าประโยชน์ต่อให้มดปลวกมีมากกี่ฝูง ก็ยังคงเป็นเพียงมดปลวกอยู่วันยังค˹า!สิ่งที่เรียกว่าความหวังก็เป็นเพียงการปลอบใจที่สร้างขึ้นมาหลอกตัวเอง และเป็นเพียงข้ออ้างที่ทำให้รู้สึกไม่สิ้นหวังเท่านั้น
เมื่อเจอกับการดำรงอยู่ไร้เทียมทานนั้นเข้าจริงๆ เจ้าจึงรู้สึกถึงความด้อยค่าของตน ต่อให้เป็นเซียวฮั่นที่ควบคุมโลกไร้ขอบเขตเจ็ดสิบใบในตอนนี้ แต่เมื่อประจันหน้ากับร่างจำแลงที่สร้างขึ้นมาจากความคิดสายเดียวของการดำรงอยู่ไร้เทียมทานนั้น เขากลับไม่ต่างอะไรจากมดปลวกกระทั่งเซียวฮั่นไม่ต้องคิดก็รู้แล้วว่า สิ่งที่ต้องปะทะในศึกครั้งสุดท้ายและสงครามโค่นสวรรค์ในอนาคตมิใช่ร่างจริงของการดำรงอยู่ไร้เทียมทานนั้น เพราะพวกเขายังไม่มีสิทธิ์ทำให้ร่างจริงของการดำรงอยู่ไร้เทียมทานนั้นออกมือเอง สำหรับการดำรงอยู่ไร้เทียมทานนั้น ร่างจำแลงที่ก่อตัวขึ้นจากความคิดสายเดียวของเขาก็เพียงพอจะกำจัดพวกเขาอย่างง่ายดายแล้วนึกมาถึงตรงนี้ เซียวฮั่นก็ไม่ได้คิดอะไรต่อแล้ว ถึงยามนั้น สิ่งเดียวที่เขาสามารถทำได้ก็คือการทุ่มสุดตัว! ส่วนผลลัพธ์ เกรงว่าคงเป็นสิ่งที่กำหนดไว้ไม่ให้มีการเปลี่ยนแปลงตลอดกาล!เว้นเสียแต่ว่า วิชาเทพอมตะนิรันดร์ที่เขาฝึกฝนในตอนนี้จะไปถึงระดับสูงสุดของขั้นที่เก้า และสร้างร่างหงเหมิงอมตะขึ้นมา จากนั้นก็ฝึกฝนวิถีจักรพรรดิให้เข้าสู่จุดสูงสุดของขั้นที่สาม จนรวบรวมพลังของตนเอง ตัวข้า และข้าที่
