เมื่อเซียวฮั่นก้าวฝ่าเท้าหนึ่งครา เงาร่างก็ก้าวข้ามทั่วโลกใบใหญ่ตอนนี้เขามาถึงปลายสุดของโลกใบใหญ่ที่เพิ่งเปิดออก ที่นี่คือปลายสุดของโลกใบนี้และเป็นฉากกำบังที่ตัดขาดจากทุกสิ่งของโลกใบใหญ่เมื่อก้าวข้ามฉากกำบังฉากนี้ ก็คือพื้นที่ว่างเปล่า เป็นพื้นที่ว่างเปล่าที่ไม่มีผู้ใดรู้แน่ชัดว่าผ่านไปทางใด เมื่อเซียวฮั่นก้าวข้ามฉากกำบังนี้ เงาร่างที่บิดเบี้ยวจึงหายลับไปจากจุดเดิมความมืดมิดอันมิมีประมาณ ความว่างเปล่าชั่วกาล ที่แห่งนี้มีเพียงความเงียบเหงาอันยาวนาน มีเพียงความอ้างว้างชั่วนิรันดร์ ที่นี่คือสถานที่ที่สิ่งมีชีวิตใดก็ไม่ยินดีที่จะอาศัยอยู่ ไม่มีสิ่งของใด แม้แต่แสงสว่างก็ไม่มีแม้ว่าที่นี่จะเป็นสถานที่เช่นนี้ แต่กลับมีเงาร่างที่ยิ่งใหญ่มหึมาราวกับรูปปั้นรูปหนึ่งได้อาศัยอยู่ที่นี่มายาวนานนับไม่ถ้วน กาลเวลาอันยาวนาน ไม่ได้ทิ้งร่องรอยอันใดไว้บนร่างของเขาแม้แต่น้อย เงาร่างสายนี้ดุจเทพที่คอยปกป้องสถานที่แห่งนี้มาเป็นเวลานับพันล้านปีมิติอากาศสั่นเล็กน้อย เงาร่างของเซียวฮั่นปรากฏขึ้นตรงหน้าของเงาร่างนี้ ด้านหลังของเงาร่างขนาดมหึมาเกินบรรยายนี้คือประตูสองบาน ประตูสองบานที่ไม่รู้ว่าจะผ่านไปแห่งหนใดre* https://www.novelgu.comส่วนเงาร่างขนาดมหึมาสายนี้ก็ยืนเงียบสงบอยู่ด้านหน้าประตูทั้งสองบาน ราวกับเป็นเทพที่คอยปกป้องตนหนึ่ง ทำให้ผู้คนรู้สึกถึงการมีคนคนหนึ่งคอยเฝ้าเวรยาม หากไม่ได้รับอนุญาตจากเงาร่างส
