ถึงนางจะได้รับตำแหน่งปรมาจารย์หลอมโอสถแล้ว แต่นางก็ยังรู้สึกไม่สบายใจนัก เมื่อนึกถึงความอัปยศอดสูที่หลิวอู๋เสียเคยทำกับนางในวันนั้น ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยจิตสังหาร
วันนี้เขากล้าบุกมาถึงหอซิงอวิ๋น นับว่าเขาหาที่ตายได้ถูกที่แล้ว
“หลิวอู๋เสีย เจ้าเองหรือ?!”
เจียงเยว่มีสีหน้ามืดมนน่ากลัว เด็กหนุ่มคนนี้ทำให้เขาต้องอับอายขายหน้าจนต้องหนีออกจากหอตันเป่า ช่วงนี้เขายุ่งอยู่กับการหลอมโอสถที่หอซิงอวิ๋นจึงไม่มีเวลาไปแก้แค้นเขา ไม่คิดว่าเขาจะบุกมาถึงที่นี่
“ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะกลายเป็นปรมาจารย์หลอมโอสถของหอซิงอวิ๋น!”
หลิวอู๋เสียพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา เขาเมินเฉยต่อเกิงเย่และคนอื่น ๆ ที่ยืนอยู่ข้างหลังเจียงเยว่นั้น
“หลิวอู๋เสีย สวรรค์มีทางเจ้าไม่ไป นรกไม่มีประตูเจ้ากลับบุกเข้ามา วันนี้คือวันตายของเจ้า”
เซียวลี่พูดด้วยความโกรธแค้น เมื่อเทียบกับเจียงเยว่แล้ว ความเกลียดชังที่พวกเขามีต่อหลิวอู๋เสียมีมากมายมหาศาล กระทั่งน้ำในแม่น้ำสวรรค์ก็ไม่อาจชะล้างให้สะอาดได้
ถึงเจียงเยว่จะออกจากหอตันเป่าไปแล้ว แต่เขาก็ได้ผันตัวกลายเป็นหัวหน้าปรมาจารย์หลอมโอสถของหอซิงอวิ๋น ฐานะมิเพียงแต่ไม่ลดลง กลับเพิ่มขึ้นอีกด้วย
