ปานส่วนสายตาของเซียวฮั่นกลับตกอยู่บนลานกว้าง ซึ่งมีรูปปั้นขนาดใหญ่ บนร่างสวมเสื้อเกราะนักรบ มือถือขวานรบ เงยหน้ามองฟ้าทำท่าแผดเสียงคำรามใบหน้าของรูปปั้นเด็ดเดี่ยวเกินบรรยาย แม้ว่าจะเป็นเพียงรูปปั้นแต่สายตาของรูปปั้นคือสายตาไม่ยอมแพ้ตลอดกาล เพียงแค่ดวงตาคู่นั้น ก็ราวกับทำให้รูปปั้นนี้เหมือนคนมีชีวิตก็มิปานแต่ต่อให้ดวงตานั้นดูมีชีวิต แต่รูปปั้นนี้ก็เป็นเพียงรูปปั้นเท่านั้น ไม่สามารถกลายเป็นคนที่มีชีวิตได้ ทว่าเพียงแค่มอง เซียวฮั่นก็รู้ว่ารูปปั้นนี้ราวกับเป็นใบหน้าของจ้านตี้อย่างไม่ต้องสงสัย ดูไปแล้วสำนักจ้านจงหากไม่ใช่จ้านตี้เป็นผู้ก่อตั้ง ก็ต้องเป็นศิษย์รุ่นหลังของจ้านตี้ที่เป็นผู้ก่อตั้งขึ้นมา อีกทั้งยังเป็นการดำรงอยู่ที่เคยเห็นโฉมหน้าของจ้านตี้ด้วยตาตนเองมาก่อนre* https://www.novelgu.com“ดูท่าแล้วคงไม่ได้มาเสียเที่ยว!”สายตามองไปที่รูปปั้น เซียวฮั่นคลี่ยิ้มเล็กน้อย ขณะที่ทอดสายตาก็มาหยุดอยู่บนขวานรบในมือด้ามนั้นอย่างอดไม่ได้ เขาจึงพยักหน้าเล็กน้อย“แม้ว่าจะรบจนถึงที่สุด แต่ก็ไม่สามารถรบได้ชนะ!”คนส่ายศีรษะ ถึงแม้จะรู้ว่าจ้านตี้ยังไม่ตาย แต่เซียวฮั่นรู้ว่า จ้านตี้จะต้องพ่ายแพ้อย่างแน่นอน มิเช่นนั้น เขาคงไม่ถูกขังไว้ในคุกสวรรค์ทั้งเก้าแต่เซียวฮั่นมีลางสังหรณ์ว่า จ้านตี้จะต้องมีชีวิตอยู่อย่างแน่นอนแต่นั่นเป็นเรื่องดีหรือไม่ดี ก็คงมิอาจรู้ได้ เพราะจ้านตี้เดินไปไกลกว่าเขานัก เรื่องบางอย่า
