กยอดเขาจ้านเสิน ทั้งยังต้องการให้ซูหยางไล่เซียวฮั่นเองด้วย“เฮอะ สหายที่ข้าพามา ข้าย่อมต้องไว้วางใจเขา หากมีเรื่องอันใดข้าจะรับผิดชอบ ศิษย์น้องเนี่ยไม่ต้องเป็นห่วง!”ซูหยางแค่นเสียงเย็นเยียบ แล้วจึงเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าไม่น่ามอง“เช่นนั้นก็ดี หวังเพียงว่าศิษย์พี่จะมีสายตาที่เฉียบคมมองคนออกไม่พลาดไปคบสหายชั่ว ทำลายผลประโยชน์ของผู้อื่นเพื่อตนเอง ถึงยามนั้นจะกำจัดก็คงยากแล้ว”เนี่ยอ้าวซื่อเอ่ยด้วยรอยยิ้มเย็นยะเยือก ก่อนจะมองไปยังเซียวฮั่นแวบหนึ่ง แล้วจึงเดินออกไปพร้อมกับหัวเราะอย่างชั่วร้าย“ทำให้ท่านผู้อาวุโสต้องหัวเราะเยาะแล้ว!”หลังจากเนี่ยอ้าวซื่อออกไป ซูหยางก็เอ่ยด้วยความรู้สึกผิดต่อเซียวฮั่นพลางหัวเราะขมขื่น“ไม่เห็นเป็นไร คิดเสียว่าเขาเป็นแค่ตัวตลก”re* https://www.novelgu.comเซียวฮั่นคลี่ยิ้ม เขาผู้ผ่านร้อนผ่านหนาวมานับไม่ถ้วน จะไม่สามารถมองเนี่ยอ้าวซื่อผู้มีเล่ห์กลเช่นนี้ไม่ออกได้อย่างไร“เหมือนที่ข้าคิดไว้ไม่ผิด ท่านผู้อาวุโสก็คือจันทราที่สว่างไสวบนท้องนภา พวกข้าเป็นเพียงแสงของหิ่งห้อยเท่านั้น”ได้ยินดังนั้น ซูหยางกลับยิ่งเอ่ยขึ้นด้วยความเคารพ“ฮ่าๆ ไปกันเถิด!”เซียวฮั่นหัวเราะ เขาไม่ได้เอ่ยสิ่งใดมากนักต่อคำชมเชยของซูหยางเพียงแต่เซียวฮั่นเป็นบุคคลที่ซูหยางชื่นชมจริงๆ อย่างน้อยที่สุดวิสัยทัศน์ของซูหยางก็กำหนดแล้วว่าอนาคตของซูหยางต้องไม่ธรรมดา!re* https://www.novelgu.com
