ู่บ้านตระกูลหยางคงคุ้นเคยกับการใช้ชีวิตเช่นนี้ สำหรับพวกเขาแล้ว การใช้ชีวิตอยู่ในโลกที่เต็มไปโลหิต ไม่ใช่เรื่องที่น่าประหลาดหรือน่ากลัวแต่อย่างใด ราวกับมัจฉาที่ใช้ชีวิตอยู่ในน˺าก็มิปานอีกทั้งสำหรับพวกเขา โลหิตที่แผ่ปกคลุมทั่วโลกใบนี้คือทุกสิ่งของพวกเขา ราวกับว่าพวกเขาเป็นดั่งมัจฉาที่เมื่อขึ้นมาจากน˺าแล้วต้องตายก็มิปาน สำหรับพวกเขา โลหิตที่กระจายไปทั่วฟ้าดินก็คือเทียบเท่ากับน˺าที่มัจฉามองเห็นเพียงแต่พวกเขาคาดไม่ถึงไปตลอดกาลว่าโลกเช่นนี้ จะสร้างขึ้นมาจากโลหิตหนึ่งหยดของสิ่งมีชีวิตชนิดหนึ่ง อีกทั้งพวกเขาล้วนแต่ใช้ชีวิตอยู่ในโลหิตของผู้อื่นไปตลอดกาลre* https://www.novelgu.comเซียวฮั่นยืนอยู่ที่เดิมแล้วมองไปทั่วหมู่บ้าน จากนั้นมองไปยังฟ้าดินผืนนี้อีกครั้ง ทันใดนั้นตัวคนก็นิ่งขรึมขึ้นมา โลหิตหนึ่งหยดสามารถสร้างโลกใบหนึ่งได้ เช่นนั้นเจ้าของโลหิตหยดนี้ควรเป็นการดำรงอยู่ที่น่าหวาดกลัวระดับใดกันการดำรงอยู่เช่นนั้น เซียวฮั่นไม่กล้าแม้แต่จินตนาการ หากอนาคตศัตรูของตนสามารถดำรงอยู่ได้ถึงระดับนี้ เช่นนั้นเซียวฮั่นก็ไม่รู้จริงๆว่าตนจะมีความสามารถในการเผชิญหน้าหรือไม่เหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือมนุษย์ยังมีมนุษย์ เต๋าไร้ซึ่งขอบเขต ไม่มีผู้ใดรู้แน่ชัดว่า ภายนอกโลกจะมีรูปร่างเช่นไร บางทีภายนอกโลก ก็คือโลกที่ตนไม่สามารถจินตนาการได้ใบหนึ่ง“ยิ่งพอได้สัมผัส ก็ยิ่งรู้ว่าข้าตัวเล็กยิ่งนัก!”คนส่ายศีรษะ ประโยคนี้ขอ
