ศมาหรือไม่นั้นไม่สำคัญ เพราะกู่ตี้คือยอดฝีมือผู้ชอบท่องเที่ยวไปทั่วโลก สำหรับเขา ทั้งหมดล้วนเป็นสิ่งที่เขาไม่ต้องการ การเข้ามาในโลกดึกดำบรรพ์นี้ ก็เพียงเพื่อให้ได้พบเห็นกับความงามของโลกใบนี้สักหน่อยเท่านั้น“ข้าขอยืมคำเดิมของผู้อาวุโส หวังว่าเราจะพบเจอกันอีกสักวัน”ถึงกู่ตี้จะต้องไปแล้ว แต่เซียวฮั่นกลับไม่รู้สึกแปลกใจอันใด กู่ตี้กำลังเตร็ดเตร่ไปในโลกมนุษ์อันกว้างใหญ่ไพศาล สำหรับเขา เดินไปถึงที่ไหนก็คือที่นั่น เหนื่อยขึ้นมาเมื่อใดก็หยุดพักแล้วชมความงดงามของโลกใบนี้ที่เขามายังแดนสิ้นชีพแห่งธาตุกลุ่มอากาศก็เพื่อชมความงามของแดนสิ้นชีพแห่งธาตุกลุ่มอากาศและนาฬิกาแห่งธาตุกลุ่มอากาศโดยเฉพาะ ยามนี้แม้แต่โลกดึกดำบรรพ์เขาก็เคยไปมาแล้ว กู่ตี้ย่อมต้องจากไปre* https://www.novelgu.com“ฮ่าๆ ไว้พบกันใหม่!”กู่ตี้แย้มยิ้มพลางลูบเคราขาวโพลนของตน แล้วจึงก้าวเท้า จากนั้นเงาร่างก็หายออกไปจากโลกดึกดำบรรพ์ตามกุ่ยหลูหลาย ดูจากท่าทางของเขาแล้วก็รู้ว่าเขาน่าจะมุ่งหน้าตามกุ่ยหลูหลายไปท่องเที่ยวในอาณาจักรอรหันต์เซียวฮั่นมองไปยังกู่ตี้ที่จากไป ก่อนจะคลี่ยิ้มบางเบา แต่ละคนย่อมมีความทะเยอทะยานของตน การท่องเที่ยวไปในโลกมนุษย์อันกว้างใหญ่ใช่ความสุขที่ไหนกัน อย่างไรชีวิตของคนธรรมดาก็คล้ายกับแขกผ่านทางที่เร่งรีบในโลกมนุษย์เท่านั้น บางครั้งแม้แต่เวลาจะหยุดฝีเท้าเพื่อมองโลกที่ตนอาศัยอยู่อย่างตั้งใจแวบหนึ่งก็หามีไม่“จิ่วเจ
