“กาลเวลาเปรียบได้ดั่งกระสวย พอเคลื่อนสายตาก็ผ่านไปเก้าหมื่นปีแล้ว บางทีข้ารู้สึกว่า ยิ่งใช้ชีวิตนาน คนก็ยิ่งเหนื่อย”ผู้เฒ่าจิ่วเจี้ยนหัวเราะขมขื่น ก่อนจะเอ่ยพลางถอนหายใจ ถึงแม้ว่าเขาจะกลายเป็นยอดฝีมือขั้นพลิกสวรรค์ และกลายเป็นการดำรงอยู่มิดับสูญท่านหนึ่ง แต่สหายในครอบครัวของเขากลับค่อยๆ ล้มหายตายจากภายใต้การโคจรของกาลเวลาพอหันหลังกลับอีกครั้ง เขาก็พบว่าตนไม่เหลือสหายและครอบครัวแล้ว และตนยังกลายเป็นคนที่โดดเดี่ยว กระทั่งค่อยๆ กลายเป็นชายชราที่อยู่ลำพังเส้นทางการฝึกตนก็โหดร้ายเช่นนี้ จริงๆ แล้ว ผู้เฒ่าจิ่วเจี้ยนมีความสามารถที่จะช่วยให้สหายและครอบครัวของตนใช้ชีวิตไปหลายหมื่นหลายแสนปีไปจนถึงหลายล้านปี แต่เขากลับไม่ทำเช่นนั้น เพราะเขาหวังเพียงให้ครอบครัวของตนมีชีวิตอย่างธรรมดาก็พอแล้วการฝึกตน บางครั้งก็ไม่ใช่เรื่องดีอันใด โดยเฉพาะผู้เฒ่าจิ่วเจี้ยนผู้เป็นยอดฝีมือขั้นนี้ ศัตรูคู่อาฆาตย่อมมีไม่น้อย สำหรับผู้เฒ่าจิ่วเจี้ยนเรื่องการทำลายเผ่าและตระกูลธรรมดาไร้ซึ่งความสำคัญไปแล้วจริงๆดังนั้นเขาจึงยอมให้ตระกูลของตนอยู่อย่างไร้ชื่อเสียง และหายไปre* https://www.novelgu.comท่ามกลางละอองฝุ่นในความธรรมดา ส่วนตนก็อยู่ลำพังเพียงคนเดียวโดยไม่สนใจการอยู่บนเส้นทางแห่งวิถีเต๋าอันไร้จุดสิ้นสุด จะเป็นหรือตายก็ขึ้นอยู่กับสวรรค์ในความเป็นจริง ผู้เฒ่าจิ่วเจี้ยนก็ยังไปเยี่ยมบุตรหลานของตนเป็นระยะ เมื่อเห็นบุตรหล
